Փեսաս մի բեռ ցախ գողացավ: Վասիլի Շուկշին

1343196806_shukshin_cr11Վենյա Զյաբլիցկին՝ փոքր֊մոքր, նյարդային, պոռթկուն մի տղամարդ, տանը մեծ կռիվ սարքեց կնոջ ու զոքանչի հետ։

Գործից տուն եկավ ու պարզեց, որ իր համար կաշվե վերարկու գնելու նպատակով հավաքած դրամը կինը՝ Սոնյան, լրիվ քամուն է տվել և արհեստական կարակուլից մուշտակ գնել։ Սոնյան այսպես բացատրեց.

— Ասեմ ինչ, հանկարծ ստացան, բոլորն սկսեցին խլխլել․․․ Ես էլ մտածեցի, մտածեցի ու ինքս էլ առա։ Վեն, ոչի՞նչ, հա՞։

— Առա՞ր։– Վենյան չարացած կնճռոտվեց։— Լավ ա, գոնե սկզբից մտածեցիր, հետո առար։— Վենյայի երազանքը՝ կաշվե վերարկուն հագին, կոճակները բաց, հանգստյան օրով գյուղամիջով երբևիցե քայլելը, մնաց հեռու֊հեռվում։– Շնորհակալ եմ։ Մտածել ես մարդուդ մասին․․․ Ես քու մերը․․․

― Ինչ ես ասում։

― Ոչ մի բան, ամեն ինչ կարգին ա։ Ասում եմ՝ շնորհակալ եմ։

― Էլ ինչի՞ ես բերանդ շաղ տալիս։

― Ո՞վ ա շաղ տալիս։ Ասում եմ՝ ամեն ինչ կարգին ա։ Չեմ տեսնո՞ւմ, հագիդ բան չկա, բա մուշտակ չունենա՞ս․․․ Առանց մուշտակ հո չե՞ք կարա դուք։ Էդ ո՞նց կարելի ա ձեզ առանց մուշտակ․․․ Ձրիակեր շան որդիք։

Читать далее

Реклама