Ծառերը։ Հերման Հեսսե

Hermann_Hesse_2

Առցանց քննարկման հղումը։

Ծառերն ինձ համար միշտ եղել են ամենահամառ քարոզիչները։ Ես հարգում եմ նրանց, երբ նրանք ամպերի մեջ և ընտանիքում են ապրում, անտառներում, պուրակներում։ Եվ էլ ավելի հարգում եմ ես նրանց, երբ նրանք առանձին են վեր հառնում։ Նրանք նման են միայնակներին։ Ոչ որպես ճգնավորներ, որոնք ինչ-որ ծանրությունից կոտրվել են, այլ ինչպես մեծ, մեկուսացած մարդիկ, ինչպես Բեթհովենը և Նիցշեն։ Նրանց կատարներին սոսափում է աշխարհը, նրանց արմատները հանգստանում են անվերջության մեջ։ Լինելով մենակ՝ նրանք իրենց չեն կորցնում, այլ  կյանքի ողջ ուժով ձգտում են միայն մի բանի՝ իրագործել սեփական, իրենց մեջ բնակվող օրենքը, իրենցից ինչ-որ բան ներկայացնել։

Ոչինչ ավելի սրբազան, ոչինչ ավելի օրինակելի չէ, քան գեղեցիկ, հաստաբուն ծառը։ Երբ ծառը կտրված, հատված է լինում և իր մերկ, մահացու վերքը արևին է ցույց տալիս, այդ ժամանակ կարելի է կոճղի և դամբանի լուսավոր հատույթի վրա նրա ամբողջ պատմությունը կարդալ. տարիների օղակների և սերտաճվածության մեջ ճշգրիտ գրված են նրանց ողջ պայքարը, ողջ տառապանքը, ողջ հիվանդությունը, ողջ երջանկությունն ու դառնությունը, նեղ տարիներն ու փարթամ տարիները, դիմադրված հարձակումներն ու հարմար ժամանակի սպասող փոթորիկները։
Եվ յուրաքանչյուր գյուղացի տղա գիտի, որ ամենաամուր և ազնիվ փայտն ամենանեղ օղակներն ունի և որ բարձր լեռների վրա ու հավերժական վտանգի մեջ աճում են ամենաանկոտրում, ամենաեռանդուն և ամենաօրինակելի բներ ունեցող ծառերը։
Ծառերը սրբազան կերտվածքներ են։ Ով նրանց հետ խոսել, ով նրանց լսել գիտի, նա գիտի Ճշմարտությունը։ Նրանք չեն քարոզում ուսմունքներ և բաղադրատոմսեր, նրանք քարոզում են կյանքի պարզունակ, նախասկզբնական օրենքը։
Ծառն ասում է.
-Իմ մեջ է թաքնված կորիզը, կայծը, միտքը, ես կյանք եմ հավերժական կյանքից։
Միանգամյա է այն փորձը և թռիչքը, որ հավերժական Մայրը համարձակվել է շնորհել ինձ, միանգամյա է իմ կերպարանքը և ջղերը իմ մաշկի, միանգամյա է ամենափոքր տերևի խաղը իմ կատարի և ամենափոքր սպին իմ կեղևի։ Իմ ծառայությունն է՝ ձևավորել և ցույց տալ Միանգամյայի մեջ դրոշմված Հավերժականը։

Ծառն ասում է.
-Իմ ուժը հավատն է։ Ես ոչինչ չգիտեմ իմ հայրերի մասին, ես ոչինչ չգիտեմ այն հազարավոր մանուկների մասին, որ ամեն տարի ինձնից են ծնվում։ Ես ապրում եմ մինչև վերջը իմ սերմերի առեղծվածի և այլևս ոչինչ ինձ չի մտահոգում։ Ես հավատում եմ, որ Աստված իմ մեջ է։ Ես հավատում եմ, որ իմ առաջադրանքը սրբազան է։ Այս հավատով եմ ես ապրում։

Երբ մենք վշտացած ենք և այլևս չենք կարողանում հանդուրժել կյանքը, այդ ժամանակ ծառը կարող է մեզ ասել.
-Հանգստացիր, հանգստացիր։ Ինձ նայիր։ Կյանքը հեշտ չէ, կյանքը դժվար չէ։ Դրանք մանկական մտքեր են։ Թող, որ Աստված խոսի քո մեջ, այդպես նրանք բոլորը կլռեն։ Դու վախենում ես, քանի որ քո ճանապարհը տանում է քեզ քո Մորից ու Հայրենիքից։ Բայց յուրաքանչյուր քայլ և օր քեզ ընդառաջ են տանում քո Մորը։ Հայրենիքը այստեղ կամ այնտեղ չէ։ Հայրենիքը քո մեջ է կամ ոչ մի տեղ։

Թափառելու տենչանքը պատռում է իմ սիրտը, երբ ես լսում եմ ծառերին, որ երեկոներին սոսափում են քամուց։ Դուք լուռ ու երկար ականջ եք դնում. այդպես թափառելու ծարավը ցույց է տալիս իր էությունն ու իմաստը։ Դա տառապանքից առաջ հեռու փախչելու ցանկությունը չէ, ինչպես կարող է թվալ։ Այն Հայրենիքի կարոտն է Մոր մասին մտածմունքներից հետո, կյանքի նոր այլաբանությունից հետո…Այն դեպի տուն է ուղղորդում։ Յուրաքանչյուր ճանապարհ դեպի տուն է տանում, յուրաքանչյուր քայլը ծնունդ է, յուրաքանչյուր ծնունդը մահ է, յուրաքանչյուր շիրիմը Մայրն է։
Այսպես է սոսափում ծառը երեկոյան, երբ մենք վախենում ենք մեր սեփական, մանկական մտքերից։ Ծառերը երկար մտքեր ունեն։ Երկարաշունչ և հանգիստ, քանի որ նրանք ավելի երկար կյանք ունեն, քան մենք։ Նրանք ավելի իմաստուն են, քան մենք այնքան ժամանակ, քանի դեռ մենք չենք լսել նրանց։ Բայց երբ մենք սովորենք ծառերին ականջ դնել, այդ ժամանակ մեր մտքերի կարճությունը, մանկականությունն ու արագությունը կստեղծեն հավասարը չունեցող զվարթություն։
Ով սովորի ծառերին ականջ դնել, էլ չի ցանկանա ծառ լինել։ Նա ոչինչ չի ցանկան լինել, բացի հենց ինքը լինելուց։ Դա է Հայրենիքը։ Դա է Երջանկությունը։

Թարգմանությունը գերմաներենից՝ Մարիամ Տոնոյանի

Աղբյուրը՝ Գրանիշ

Հերման Հեսսեն և ,,Ծառերը,,
Փոխգրախոսություն։ Մհեր Արշակյան

Հեսսեն ծառերի մասին ասում է`
նրանք նման են միայնակներին:

Ծառերը Հեսսեի մասին ասում են`
մենք ձեր հավակնությունները չունենք:

Հեսսեն ծառերի մասին ասում է`
նրանց արմատները հանգստանում են անվերջության մեջ:

Ծառերը Հեսսեի մասին ասում են`
մեր վերջավորությունը դուք եք:

Հեսսեն ծառերի մասին ասում է`
ոչինչ ավելի սրբազան, ավելի օրինակելի չէ, քան՝ գեղեցիկ,
հաստաբուն ծառը:

Ծառերը Հեսսեի մասին ասում են`
ձեր աչքերը բանախոս են, ձեր միտքը` արտասվախառն անապատ,
որտեղ մենք միայն եկող օրերի հիշողություն ենք:

Հեսսեն ծառերի մասին ասում է`
ով նրանց հետ խոսել, ով նրանց լսել գիտի, նա գիտի ճշմարտությունը:

Ծառերը Հեսսեի մասին ասում են`
այս մարդը լռել գիտի մեզնից անդին:

Հեսսեն ծառերի մասին ասում է`
միանգամյա է նրանց կերպարանքը և ջղերը նրանց մաշկի:

Ծառերը Հեսսեի մասին ասում են`
ձեր խաղաղությունն անապատաստան է, ձեր մարմինը`
փոխանցիկ վերքերի արվեստանոց:

Հեսսեն լսում է, թե ինչպես է ծառն ասում`
իմ ուժը հավատն է, ես ոչինչ չգիտեմ իմ հայրերի մասին,
ես ոչինչ չգիտեմ այն հազարավոր մանուկների մասին,
որ ամեն տարի ինձնից են ծնվում։

Ծառերը Հեսսեի մասին ասում են`
մենք ոչինչ չգիտենք, որովհետև մենք չգիտենք սպանել:

Հեսսեն ծառերի մասին ասում է`
ծառերը երկար մտքեր ունեն` երկարաշունչ և հանգիստ,
քանի որ նրանք ավելի երկար կյանք ունեն, քան` մենք։

Ծառերը Հեսսեի մասին ասում են`
դուք մտքերով եք զոհաբերվում,
քանզի դուք Աստծուց տարանջատվել եք
իմաստների փոխհրաձգությամբ:

Հեսսեն ծառերի մասին ասում է`
ով սովորի ծառերին ականջ դնել,
էլ չի ցանկանա ծառ լինել։
Նա ոչինչ չի ցանկանա լինել, բացի հենց ինքը լինելուց։

Ծառերը Հեսսեի մասին ասում են`
ձեր ինքնությունը չի փոշոտվում ժամանակավորությամբ,
որն այս աշխարհից չէ, ով հանճար:

Աղբյուրը՝ Գրանիշ

Добавить комментарий

Заполните поля или щелкните по значку, чтобы оставить свой комментарий:

Логотип WordPress.com

Для комментария используется ваша учётная запись WordPress.com. Выход /  Изменить )

Google photo

Для комментария используется ваша учётная запись Google. Выход /  Изменить )

Фотография Twitter

Для комментария используется ваша учётная запись Twitter. Выход /  Изменить )

Фотография Facebook

Для комментария используется ваша учётная запись Facebook. Выход /  Изменить )

Connecting to %s