Ցայգածաղիկ։ Վիգեն Խեչումյան

Մեռնում էր աշնան արեգակը, լույսը գունատ էր, ջերմությունից զուրկ թեք ճառագայթները լիզում էին տների հողե պատերը, ցցված երդիկների ստվերները երկար պառկեցնում կտուրներին։
Տարեց մի տղամարդ նստած էր դռան սեմին, նայում էր շուրջն ու միտք էր անում։
Դեղնել էր անտառը, նոսրացել, պարզ երևում էին զառիթափերը, ձորակները, սարալանջերի բացուտները։ Գյուղի տակ, ձորում, խշշոցով գլորվում էր գետը, զարնվում ժայռոտ ափերին, պոկում նրա ճեղքերում մնացած վերջին ծաղիկների չորացած ցողունները և կորչում կամուրջի տակ։

Читать далее