Կատուն: Մերի Վիլկինս Ֆրիմեն

mary_eleanor_wilkins_freeman_cph.3b05405Ձյուն էր տեղում, և Կատվի մորթին խիստ ծանրացել էր դրանից, սակայն նա անվրդով տեսք ուներ: Կռացած էր, պատրաստ գարնանը մահանալու, քանի որ ժամերով նստած էր մնացել: Գիշերը էր, բայց ոչ մի տարբերություն, բոլոր ժամերը նույնն էին Կատվի համար, երբ նա սպասում էր որսի: Բացի այդ, նա մարդկային կամքին ենթարկվելու կարիք չուներ, քանի որ այդ ձմռանը մենակ էր մնացել: Աշխարհում ոչ մի տեղ նրան կանչող ձայն չկար, ոչ մի օջախի վրա չկար նրան սպասող կերակուր: Նա լիովին ազատ էր, բացառությամբ իր սեփական ցանկությունների, որոնք բռնանում էին նրա վրա, երբ դժգոհ էր լինում, ինչպես հիմա: Читать далее

Реклама

Վիլյամ Սարոյանի որդին հոր հիվանդության և իրենց բարդ հարաբերությունների մասին

Երեկ երեկոյան քույրս՝ Լյուսին, հեռաձայնեց և հայտնեց, որ հորս փաստաբանը՝ Արամ Գևորգյանը, զանգահարել է իրեն և տեղեկացրել, որ հայրս մեռնում է քաղցկեղից: Սկզբում նա առաջագեղձի քաղցկեղ ուներ, որը, ակներևաբար, կարող էր բուժվել, բայց նա չհետևեց իրեն և այն տարածվեց դեպի լյարդը, իսկ հիմա հասել է ոսկորներին:
Ես անմիջապես գիտակցեցի, որ այս լուրը իմանալուց առաջ մեր միջև եղած տարաձայնությունները այլևս կորցրեցին իրենց նշանակությունը:
Անցյալ սեպտեմբերին նրան ասել էին, որ նա չի բոլորի 1981 թվականը: Նա չուզեց հիվանդանոց գնալ և մինչև այժմ ոչ մի նկատելի ցավ չուներ, թեև Լյուսին ասաց, որ գիշերները ինչ-որ ցավ է զգում:
Նա յոթանասուներկու տարեկան է, ապրել է առողջ, երկար կյանք: Նախանցյալ գիշեր ես կարդում էի նրա մի գիրքը, որը հրատարակվել է միայն հինգ տարի առաջ. «Որդիները գալիս ու գնում են, մայրերը՝ հարատևում»: Դա շատ լավ գիրք էր՝ գրված Սարոյանի վերելքի ժամանակաշրջանի մակարդակով: Էդուարդ Հոկլենդը այդպես էր գնահատել այս գիրքը «Նյու Յորք թայմզի» գրախոսությունների բաժնում, մի բան, որ շատ դուր էր եկել հորս:

Читать далее

Գերդաստանի խենթությունը: Վ. Սարոյան

2604288Խենթանալը գերդաստանի համար չգրված օրենքի կամ սուրբ պարտականության նման մի բան էր: Քանի դեռ գերդաստանի որեւէ անդամ չէր խենթացել, ուրեմն բոլորի համար պարզ է, որ նա թեև հասունացել, բայց հոգով տակավին տղեկ է մնացել: Ու եթե նա այդպես էլ չէր խենթանում, ուրեմն նրա մոտ մի բան էն գլխից պակաս է, և ինչ էլ անի, երբեք չի հասնի նրանց, ովքեր վաղուց եղել ու անցել են սուրբ երանելիների հերոսական արահետով:
Պիտի խոստովանել, որ գերդաստանում շատ հազվադեպ էին առանց այդ տենդի բռնկման դառնում երեսուն տարեկան: Քիչ չեն եղել նաև նրանք, որ այդ ճամփան քանիցս անցել են եւ որից հետո համարվել իմաստուն, նույնիսկ սուրբ, ասես ուխտագնացության են մեկնել Երուսաղեմ, թեեւ որոշ առումով այդ ամենը հենց այդպես էր, որ կար:
Կանանց հարցը թերևս միքիչ այլ էր: Նրանց հանդեպ տղամարդկանց նահապետական պահանջներն այնքան խիստ էին ու անառարկելի, որ այդ աներևույթ խենթությունը կանանց շուրջը թեւածում էր փաստորեն ամբողջ կյանքի ընթացքում, և հետևաբար դրա քողարկումը զուտ թվացյալ պատրանք էր բոլորի համար: Читать далее

Զահրատ

zahrat-banasteghcuty-u76413-1Կաղանդ Պապային մօրուքը

Կաղանդ Պապային մօրուքը ճերմակ է
ԱԼԻՒՐի նման

Ըսէ — Կաղանդ Պապա
Մօրուքէդ ՀԱՑ կը շինուի՞

Կաղանդի ծառ մը

Կաղանդի ծառ մը շտկելու համար
Երկու բան պէտք է
Նախ ծառ մը — յետոյ զարդեր ծառին վրայ

Կաղանդի ծառ մը շտկելու համար
Երեք բան պէտք է
— Ծառէն զարդէն զատ
Հաւատքը գալիք աղուոր օրերու

Կաղանդի ծառ մը շտկելու համար
Մէկ բան կը բաւէ — ոչ ծառ ոչ ալ զարդ —
Ատիկա խիճերն ադամանդ կարծող
Միամիտ հոգւոյս բարի խաբկանքն է

Կաղանդի ծառ մը շտկելու համար
Արդէն պատրանքը լրիւ կը բաւէ

Բարի տարի ձեզ եւ բարի պատրանք

Читать далее

Պատահարներ: Դանիել Խարմս

desktop8

ԵՐԻՏԱՍԱՐԴԸ, ՈՐ ԶԱՐՄԱՑՐԵՑ ՊԱՀԱԿԻՆ

— Այ թե ինչ,— ասաց պահակը` զննելով ճանճին, ախր սրան որ ատաղձագործական սոսինձ քսենք, հավանաբար, սրա վերջը կգա: Այ թե պատմություն կլինի: Մի սովորական սոսնձից:
— Է՜յ, դու, անտառապահ,— ձայն տվեց պահակին երիտասարդը` դեղին ձեռնոցներով: Պահակն անմիջապես հասկացավ, որ այդ իրեն են դիմում, բայց շարունակեց ճանճին դիտել:
— Քեզ հետ չե՞նք, ի՛նչ է,— նորից բղավեց երիտասարդը:
— Անասո՛ւն:
Պահակը մատով ճզմեց ճանճին և, գլուխը երիտասարդի կողմը չշրջելով, ասաց.
— Դու ի՛նչ ես, անամոթ, ղժղժոցդ դրել, լսում եմ, էլի: Գոռգոռալու կարիք չկա:
Դեղին ձեոնոցներով երիտասարդը թափ տվեց անդրավարտիքը և քաղաքավարի ասաց.
— Ասացեք, պապիկ, այստեղից ինչպես գնամ երկինք: Читать далее

Ամբողջ աշխարհը և բուն իսկ դրախտը: Վիլյամ Սարոյան:

l-ZnYHXVuqZLԲարձրացել էինք մեր ծառը և նայում էինք աշխարհին, որ փռվել էր ներքևում և ամբողջ շրջակայքում, և մեկ էլ հայրս եկավ բլուրն ի վեր, օգտվելով մեր գաղտնի արահետից, կարծես թե ամեն ինչ գիտեր արդեն: Ուղղակի մոտեցավ մեր ծառին:
— Վար իջիր,— ասաց:— Գնում ենք:
— Հենց նոր ենք ելել այստեղ,— ասացի:
— Վար իջիր,— ասաց հայրս:— Եվ շուտ արա:
— Մի քիչ էլ չե՞նք կարող մնալ այստեղ:
— Իջնելո՞ւ ես, թե չէ:
— Դե լավ, Գրեգ,— ասացի,— պետք է գնամ:
— Վերջապես պիտի բարեհաճե՞ս իջնել: Читать далее

Ընտրությունների նախօրեին: Յարոսլավ Հաշեկ

jaroslav-hasek— Երբեք,- մլադոչեխերի ընտրական հանձնաժողովի ներկայացուցչին առարկեց սոցիալ-դեմոկրատների վիշեհրադյան հանձնաժողովի անդամը:- Աստծո սիրուն, մի քիչ խիղճ ունեցեք. հազար կռոնը շատ քիչ է: Ձեր առաջարկած գնով նույնիսկ մեր ամենաբարի անդամը չի կարող ասել. «Եկեք քվեարկենք մլադոչեխ Մետելկայի օգտին»: Մենք չենք կարող այդքան նվաստանալ: Հազար կռոնի եղածն ի՞նչ է: Հո մուրացկաններ չե՞նք: Այսօր ընտրելու համընդհանուր իրավունք գոյություն ունի: Իսկ ընտրելու համընդհանուր իրավունքի դիմաց ի՞նչ է ձեր հազար կռոնը: Հազար կռո՜ն: Ո՞վ իրեն թույլ կտա հազար կռոնի համար համոզմունք փոխել: Երբեք: Դուք պիտի գիտակցեք, որ քաղաքական համոզմունքը յուրաքանչյուրի հարստությունն է, և այդ հարստությունը անհնար է գնել… Читать далее