Անսպասելի համրություն: Կենձաբուրո Օէ

250px-Paris_-_Salon_du_livre_2012_-_Kenzaburō_Ōe_-_003Կենձաբուրո Օէ — 1994թ. գրականության նոբելյան մրցանակակիր, «ով բանաստեղծական ուժով ստեղծել է երևակայական աշխարհ, որտեղ իրականությունը և առասպելը խտանալով իրենցից ներկայացնում են այժմյան մարդու դժբախտության անհանգստացնող պատկերը»

 

Լուսաբացի մշուշի միջով սլանում էր արտասահմանյան զինվորներով լեցուն«ջիպը»: Հովտի միջով իր որսորդական տարածքները ստուգող տղան` մեջքին գցած մի լար, որին հագցրել-շարել էր որոգայթներն ընկած թռչուններին, շունչը պահած` որոշ ժամանակ հետևում էին մեքենային: Ժամանակ դեռ կա մինչև  «ջիպը» կբարձրանա բլուր, կիջնի հարթավայր, կրկին կմագլցի բլուր և նոր միայն կհայտնվի գյուղում: Տղան ամբողջ թափով սլացավ դեպի գյուղ: Նրա հայրը բլրալանջին կպած այդ պստիկ գյուղակի ավագն էր, և տղան` վախից սպիտակած, վազեց այնտեղ, որտեղ հայրն ավարտում էր նախապատրաստական վերջին գործերը դաշտ դուրս գալու համար: Читать далее

Реклама

Ցտեսությո՛ւն, Անուկ: Գիվի Սիխարուլիձե

maxresdefault

Գիվի Սիխարուլիձե

Գիշերվա ժամը երկուսն է։ Թբիլիսիի օդակայանում այստեղ֊այնտեղ ուղեւորներ են երեւում․ ոմանք, թռիչքի սպասելով, նստարաններին ննջում են։ Մեկը, որ կիսաքուն է, ոչինչ չասող աչքերով թերթում է օդակայանի կրպակից ձեռք բերած ինչ֊որ ամսագիր։ Ճանապարհողները հավաքվել են մի անկյունում, եւ բացվող շամպայնների պայթյուն է, որ լսվում է։

— Դե՛, քեզ տեսնեմ՝ կյանքդ ոնց ես դասավորում։ Հանաք բան չկարծես, ամերիկացի ես դառնում,— կենաց խոսք է ասում ոտքի վրա ընտրված թամադան։

— Շնորհակալությո՛ն, Աստված ձեզ օգնական,— ի պատասխան հնչում է կնոջ ձայնը։ Читать далее

Ռասյոմոնի դարպասը: Ռյունոսկե Ակուտագավա

maxresdefaultԱյդ բանը պատահեց մի երեկո։ Մի ծառա Ռասյոմոնի դարպասի տակ կանգնած սպասում էր անձրևի կտրվելուն։

Ընդարձակ դարպասի տակ նրանից բացի ուրիշ ոչ ոք չկար։ Միայն տեղ-տեղ կարմիր ներկը թափ­ված հաստ ու կլոր սյան վրա նստած էր ծղրիդը։ Քանի որ Ռասյոմոնի դարպասը գտնվում էր Սուձակու մարդաշատ փողոցում, այստեղ անձրևի կտրվե­լուն կարող էին սպասել իտիմեգասա[1] ու մոմիեբոսի[2] հագած մի քանի կանայք և տղամարդիկ։ Այ­նուամենայնիվ, ոչ ոք չկար ծառայից բացի։ Читать далее

Քնից առաջ: Էռնեստ Հեմինգուեյ

download

Այդ գիշեր մենք պառկած էինք սենյակի հատակին, ու ես լսում էի շերամի որդերի խշխշոցի ձայնը: Որդերը թթի տերևներ էին ուտում, ու ամբողջ գիշեր լսելի էր նրանց շրշյունը, նաև՝ այնպիսի մի ձայն, ասես ինչ֊-որ բան էր ընկնում տերևներին: Քնել չէի ուզում, քանզի վաղուց այնպիսի միտք կար ուղեղիս մեջ, որ եթե խավարի մեջ աչքերս փակեմ ու հանկարծ դանթեմ, հոգիս մարմնիցս դուրս կլողա: Դա վաղուց էր սկսվել, այն գիշերից ի վեր, երբ ցնցում ստացա ու զգացի, թե ինչպես հոգիս դուրս թռավ, հեռացավ ինձնից ու կրկին ետ դարձավ: Փորձում էի չմտածել այդ մասին, սակայն այդ պահից սկսած, գիշերները, հենց որ նիրհում էի, այդ ամենը կրկին սկսվում էր, ու շատ մեծ ճիգ թափելուց յետո էր միայն դա ինձ հաջողվում: Հիմա արդեն գրեթե համոզված եմ, որ նման բան կարող էր և չլինել, բայց այն ժամանակ՝ ամռանը, մեջս ցանկություն էլ չկար ռիսկի դիմելու: Читать далее

Կախարդանքը ծախու բան չէ.Դորիս Լեսինգ

doris lessing
Նոբելյան մրցանակակիր՝ կենսագրությունը
Ֆարքուարները երկար ժամանակ երեխաներ չէին ունենում, երբ վերջապես ծնվեց փոքրիկ Թեդին: Եվ նրանք հուզվում էին՝ տեսնելով, թե ինչ ուրախությամբ էին ագարակի աշխատողները գալիս հիանալու նորածնով. նվերներ էին բերում, թռչուն, հավկիթ, ծաղիկներ և հրճվանքով հիանում փոքրիկի փափուկ ոսկեգույն մազիկներով ու երկնագույն աչքերով: Նրանք այնպես էին շնորհավորում տիկին Ֆարքուարին,  ասես նա ինչ-որ հերոսություն էր արել, իսկ նա, իսկապես, իրեն հերոսուհի էր զգում, շնորհակալ ժպիտով զննում հիացածներին:
   Հետո, երբ Թեդիի մազերն առաջին անգամ կտրեցին, Գեդեոնը՝ խոհարարը, գետնից վերցրեց փափուկ ոսկե խոպոպները և ակնածանքով պահեց ձեռքում: Ապա ժպտաց փոքրիկ տղային և ասաց.
   — Ոսկեհեր փոքրիկ:

Читать далее

Արջ֊Ջոննիի ականջները: Ջոն Սթայնբեք

John Steinbeck

Ջոն Սթայնբեքի նոբելյան ճառը

Լոմա գյուղն ընկած է ցածր ու բոլորաձև բլրակի վրա։ Գյուղից դեպի հյուսիս և արևելք բազմաթիվ մղոններով ձգվում է սև տղմուտը, բայց հարավում ճահիճը չորացված է։

Գյուղից դեպի հյուսիս ընկած ճահճուտի տերերը նախանձում էին սևահողի սեփականատերերին։ Նրանք միավորվել էին և ստեղծել մելիորացիայի ընկերություն։ Ես աշխատում էի այն ֆիրմայում, որը վարձվել էր ճահճի միջով ջրանցք փորելու համար։ Շուտով ստացանք լողացող հողափոր մեքենան, հավաքեցինք ու գործի գցեցինք, և նա սկսեց կրծել-բացել ապագա ջրանցքը։ Читать далее

Հինգ հասուն տանձերը: Վիլյամ Սարոյան

Եթե ծերուկ Փոլարդը դեռեւս ողջ է, հուսով եմ, որ կկարդա սա, քանի որ կուզենայի, որ իմանա, որ ես գող չեմ եւ երբեք չեմ եղել: Փոխանակ որեւէ սուտ մոգոնելու (ինչը որ կարող էի անել), ճշմարտությունն ասացի ու մտրակվեցի: Ձաղկվելը հոգ չէ, քանի որ նախակրթարանում հաճախ էի մտրակահարվում: Սա դաստիարակությանս մասն էր կազմում: Երբեմն արժանի էի, երբեմն`ոչ: Պարոն Փոլարդի մտրակահարմանն արժանի չէի եւ հուսով եմ, որ նա կկարդա սա, եւ իրեն պիտի ասեմ, թե ինչու: Այդ օրն ի վիճակի չէի իրեն ասելու, քանզի չգիտեի, թե իմացածս ինչպես բացատրեի, ուրախ եմ, որ չեմ մոռացել, որովհետեւ հույժ կարեւոր է:

Գարնանային տանձերի մասին էր:

Ցցավոր ցանկապատով պատված այգում ծառեր էին աճում, սակայն ճյուղերից ոմանք ցանկապատից դուրս էին անցնում: Վեց տարեկան էի, բայց տրամաբանող: Ցանկապատը, տրամաբանեցի, կարող է պատսպարել միայն իր մեջ ամփոփվածը:

Ուստիեւ, ասացի, որ ցանկապատից այս կողմ աճող տանձերն իմն են, եթե, իհարկե, կարողանամ նրանց հասնել: Читать далее