Զահրատ

zahrat-banasteghcuty-u76413-1Կաղանդ Պապային մօրուքը

Կաղանդ Պապային մօրուքը ճերմակ է
ԱԼԻՒՐի նման

Ըսէ — Կաղանդ Պապա
Մօրուքէդ ՀԱՑ կը շինուի՞

Կաղանդի ծառ մը

Կաղանդի ծառ մը շտկելու համար
Երկու բան պէտք է
Նախ ծառ մը — յետոյ զարդեր ծառին վրայ

Կաղանդի ծառ մը շտկելու համար
Երեք բան պէտք է
— Ծառէն զարդէն զատ
Հաւատքը գալիք աղուոր օրերու

Կաղանդի ծառ մը շտկելու համար
Մէկ բան կը բաւէ — ոչ ծառ ոչ ալ զարդ —
Ատիկա խիճերն ադամանդ կարծող
Միամիտ հոգւոյս բարի խաբկանքն է

Կաղանդի ծառ մը շտկելու համար
Արդէն պատրանքը լրիւ կը բաւէ

Բարի տարի ձեզ եւ բարի պատրանք

Читать далее

Реклама

Պատահարներ: Դանիել Խարմս

desktop8

ԵՐԻՏԱՍԱՐԴԸ, ՈՐ ԶԱՐՄԱՑՐԵՑ ՊԱՀԱԿԻՆ

— Այ թե ինչ,— ասաց պահակը` զննելով ճանճին, ախր սրան որ ատաղձագործական սոսինձ քսենք, հավանաբար, սրա վերջը կգա: Այ թե պատմություն կլինի: Մի սովորական սոսնձից:
— Է՜յ, դու, անտառապահ,— ձայն տվեց պահակին երիտասարդը` դեղին ձեռնոցներով: Պահակն անմիջապես հասկացավ, որ այդ իրեն են դիմում, բայց շարունակեց ճանճին դիտել:
— Քեզ հետ չե՞նք, ի՛նչ է,— նորից բղավեց երիտասարդը:
— Անասո՛ւն:
Պահակը մատով ճզմեց ճանճին և, գլուխը երիտասարդի կողմը չշրջելով, ասաց.
— Դու ի՛նչ ես, անամոթ, ղժղժոցդ դրել, լսում եմ, էլի: Գոռգոռալու կարիք չկա:
Դեղին ձեոնոցներով երիտասարդը թափ տվեց անդրավարտիքը և քաղաքավարի ասաց.
— Ասացեք, պապիկ, այստեղից ինչպես գնամ երկինք: Читать далее

Ամբողջ աշխարհը և բուն իսկ դրախտը: Վիլյամ Սարոյան:

l-ZnYHXVuqZLԲարձրացել էինք մեր ծառը և նայում էինք աշխարհին, որ փռվել էր ներքևում և ամբողջ շրջակայքում, և մեկ էլ հայրս եկավ բլուրն ի վեր, օգտվելով մեր գաղտնի արահետից, կարծես թե ամեն ինչ գիտեր արդեն: Ուղղակի մոտեցավ մեր ծառին:
— Վար իջիր,— ասաց:— Գնում ենք:
— Հենց նոր ենք ելել այստեղ,— ասացի:
— Վար իջիր,— ասաց հայրս:— Եվ շուտ արա:
— Մի քիչ էլ չե՞նք կարող մնալ այստեղ:
— Իջնելո՞ւ ես, թե չէ:
— Դե լավ, Գրեգ,— ասացի,— պետք է գնամ:
— Վերջապես պիտի բարեհաճե՞ս իջնել: Читать далее

Ընտրությունների նախօրեին: Յարոսլավ Հաշեկ

jaroslav-hasek— Երբեք,- մլադոչեխերի ընտրական հանձնաժողովի ներկայացուցչին առարկեց սոցիալ-դեմոկրատների վիշեհրադյան հանձնաժողովի անդամը:- Աստծո սիրուն, մի քիչ խիղճ ունեցեք. հազար կռոնը շատ քիչ է: Ձեր առաջարկած գնով նույնիսկ մեր ամենաբարի անդամը չի կարող ասել. «Եկեք քվեարկենք մլադոչեխ Մետելկայի օգտին»: Մենք չենք կարող այդքան նվաստանալ: Հազար կռոնի եղածն ի՞նչ է: Հո մուրացկաններ չե՞նք: Այսօր ընտրելու համընդհանուր իրավունք գոյություն ունի: Իսկ ընտրելու համընդհանուր իրավունքի դիմաց ի՞նչ է ձեր հազար կռոնը: Հազար կռո՜ն: Ո՞վ իրեն թույլ կտա հազար կռոնի համար համոզմունք փոխել: Երբեք: Դուք պիտի գիտակցեք, որ քաղաքական համոզմունքը յուրաքանչյուրի հարստությունն է, և այդ հարստությունը անհնար է գնել… Читать далее

Օգոստոս: Հրանտ Մաթևոսյան

59140Անդրոն սայլ է սարքում. սռնին տաշի՝ լուծը պիտի խանձի. լծի ծակերն անելը րոպեի գործ է, բայց դեռ մի քանի ճաղ պակաս է: Տնաշեններն էնպես են բանեցնում, կարծես ամեն անգամ երկնքից է ընկնում: Ճիշտն ասած, լավ էլ անում են. աշխօրն աշխօր է, իսկ ահա ուրիշները չարչարվում են բաց արևի տակ: Իրիկունը պիտի գյուղամեջ իջնել, եզ խնդրել Սանասարից. փայտը սարում պիտի որ վերջացած լինի: Կգնա, կովերը կտեսնի, Աշխենը լավ մածուն կունենա, մածուն կուտի…

Այդ այդպես, շատ լավ, բայց սայլի առեղը Անդրոյին դուր չեկավ. դեռ ծառը կտրելիս էլ դուր չէր եկել. գլուխը, ոչինչ, հավաք ու կլոր էր, մինչև սռնին նույնիսկ գեղեցիկ էր, բայց սռնուց հետո Անդրոն ինչպես էլ տաշեց, մնաց դրսի վրա ծուռ: Պիտի շղթա գցել, լարել ու լարանի մեջ թողնել մի երկու օր: Читать далее

Ժոզե Սարամագո: Նոբելյան բանախոսություն

1434566144_965255_1434566493_noticia_normal

Նոբելյան բանախոսություն

Այն մասին, թե հերոսներն ինչպես են արհեստ սովորեցնում հեղինակին
Երբևէ ինձ հանդիպած մարդկանցից ամենաիմաստունը ո՛չ կարդալ գիտեր, ո՛չ գրել: Առավոտյան ժամը չորսին, երբ նոր օրն ավետող արեգակը հազիվ սկսում էր ծիկրակել Ֆրանսիայի հեռավոր երկնքում, ինչ-որ տեղ, նա ելնում էր թախտից և արոտի քշում կես դյուժինի չափ խոզերին, որոնց արգանդի բեղունությունից էր կախված էր իր ու կնոջ կուշտ ու սոված լինելը: Մորս ծնողներն ապրում էին այդ մի քանի խոզը պահելով, դրանց շնորհիվ, իսկ գոճիները վաճառում էին Ալենտեժո գավառի Ազինյագա գյուղի իրենց հարևաններին: Читать далее

Ես սիրում եմ բառը: Գաբրիել Գարսիա Մարկես

Markes— Ի՞նչն է խթանում ձեր գրելու ցանկությունը՝ պատկերը թե՞ ռիթմը:
— Պատկերը: Հիմքում միշտ կա մի պատկեր, որը հաճախ կտրված է որևէ պատմությունից, որևէ փաստից: Նախապես դա մի ինքնուրույն բջիջ է, որը չեմ կարող ասել ինչու և ինչպես, հանկարծ սկսում է բազմանալ: Որքան էլ աննշան լինի, այն կարող է զարգացման հնարավորաթյուն պարունակել և դառնալ առասպելորեն բեղուն: Որոշ դեպքերում այդ պատկերը նույնիսկ այնքան աննշան է, որ ինձանից բացի ոչ մեկին ոչինչ չի ասում: Ես հեռու եմ վերացական բաներից և տեսություններ չեմ սիրում. մի օրինակ բերեմ: Читать далее