Աղոթք։ Ակսել Բակունց

Միայն Քեզ, Տե՜ր, միայն Քեզ եմ աղոթում:
Ընդունիր Տեր, իմ աղոթքը — սրտիս խորքերից բխած, թող քեզ հաճելի լինեն իմ տանջված հոգու մրմունջները, և աղերսանքս մի՛ մերժիր, Տե՛ր: Այս ուշ գիշերին, այս խավար գիշերին, երբ հոգիներն են զրուցում աստղերի հետ, և հազարավոր մարդիկ աղոթք են կարդում Քեզ, այս մութ գիշերին մի մերժիր հոգնած ու մոլար մարդու աղերսը:

Читать далее

Սուրբ Ծնունդի օրվա առավոտյան։ Փիրըլ Ս․ Բաք

Նա վեր թռավ քնից միանգամից: Ժամը չորսն էր. դա այն պահն էր, երբ հայրը միշտ արթնացնում էր իրեն`միասին կթելու կովերը: Զարմանալիորեն պահել էր իր մանկության օրերի սովորությունը: Հիսուն տարի անց, երբ հայրն արդեն երեսուն տարի էր չկար, արթնանում էր ճիշտ ժամը չորսին: Նա թեև վարժվել էր շուռումուռ գալուց հետո քնել նորից, բայց այդ օրը Ս. Ծնունդ լինելով՝ աչքին քուն չէր գալիս:

Читать далее

Կիրակոսը: Աղասի Այվազյան

1892 թ.-ի նոր տարվա օրը Էրզրումի մեր տանը 27 հոգի ենք եղել, 1916 թ.-ի ամանորին՝ 3 հոգի, 1920 թ.-ի նոր տարվա օրը՝ արդեն Երևանում մեր տանը, միայն մեկն էր ինքն իր նոր տարին շնորհավորել… Եվ այն է, ուր որ է այդ մեկն էլ պետք է չլիներ, երբ նորից դարձել են երկուսը… Երկրորդը մայրս էր, որ չգիտես որ սոված գյուղից եկել կանգնել էր հորս շեմքին, ու գաղթականը գաղթականին ասել էր. «Շնորհավո՜ր նոր տարի…»:

Читать далее

Սև գիրք, ծանր բզեզ։ Լևոն Խեչոյան

***
Երբ տեղ հասանք, ինքնաթիռները գնդակոծել, գնացել էին։ Լռություն է, վանքի զանգերը ղողանջում էին, զարկերի չափավորված դադարներում կրկին լսելի է կանգնած լռությունը, նորից զանգերի կանչ…

Читать далее

Փառահամար: Աղասի Այվազյան

Նա մտքում ասաց «ֆուհ», և հիմա պետք է կատարվեր իր սիրած համարներից մեկը: Մի սեղանին դրված էր կատելոկ-գլխարկ, մյուս սեղանին՝ սև կատելոկ-գլխարկ: Նա իջեցնում էր իր մի կատելոկի մեջ նապաստակին, հետո նայում էր հանդիսատեսին, ժպտում, մտքում ասում «ֆուհ» և նապաստակը հանում էր մյուս կատելոկից:

Читать далее

Մունկի կամրջին: Գուրգեն Խանջյան

Էդվարդ Մունկն այլևս չի զբոսնում իր կամրջով, գոնե չի անցնում, ոտք չի դնում տախտակամածին, մտածում է` բժիշկներն իրեն բուժել, հիվանդությունից անդին են անցկացրել, իրեն` իրենից անդին, մեղքերի թնջուկից, վախերից, սարսափներից, բարդույթներից անդին, ուստի ո՞նց կարող է ինքն իրենից անդին անցած` անցնել կամրջով…

Читать далее

Անիվների տակ։ Աղասի Այվազյան 

Մայակովսկի, Ջեկ Լոնդոն, Հեմինգուեյ. ամաչկոտ տղամարդիկ

Բարի մարդը կարծում է, թե ամբողջ շրջապատը բարի է: Ու զարմանում է, երբ հայտնաբերում է չարը նրանցից մեկի մեջ: Այդպես մինչև կյանքի վերջը, մեկիկ-մեկիկ հայտնաբերում է չարը: Ուժը ուժեղի համար բնական բան է, և ուժեղը նշանակություն չի տալիս ուժին, չի պրպտում, չի անջատում սովորականից: Քրեագետների ասելով` գողականների մեջ մի տարատեսակ կա, որ իրենք անվանում են` «հոգով գողական»:

Читать далее

 Շարժասանդուղք։ Գուրգեն Խանջյան

Վերևում, շարժասանդուղքի վերջում, այնտեղ, ուր սանդուղքին խռնված մարդկանց գորշ, անկանոն շարքը բարակում-աներևութանում է, մեզ բոլորիս հրապուրող, մշտապես լարված գայթակղության մեջ պահող Վարդագույն Լուսապսակն է՝ սանդուղքի բնակիչների իղձերի ու ձգտումների գագաթնակետը։ Բոլորս ենք ճգնում հասնել նրան, թեև ընթացքն անչափ դժվարին է և օրըստօրե ավելի է դժվարանում։ Դա է պատճառը, որ հիմա առավել զգուշավոր եմ դարձել և ո՜չ միայն չեմ վազում աստիճաններով, այլև չեմ էլ քայլում. պարզապես կանգնած եմ։

Читать далее

Ափսոս էր երեխան։ Վանո Սիրադեղյան

Երբ մարդը ժամանակ ունեցավ ու ետ նայեց, տեսավ, որ անցյալը սուզվում է մոռացության մեջ։ «Չի կարող պատահելե,-եղավ առաջին միտքը։ Ամեն անգամ, երբ հընթացս մի հայացք էր ձգել անցյալին եւ շտապ վերադարձել առօրյային, տպավորվել էր, թե այնտեղ ամեն ինչ կարգին է։ Որ այնտեղ, հիշողության դարանում օրերի ընթացքը տպված է անկորուստ, եւ միայն ժամանակ է պետք՝ պատկերաշարքը մտովի շարժման մեջ դնելու համար։ Բայց ահա ժամանակ ունեցավ եւ տեսավ, որ կյանքը իր հետքերը մի ծայրից ջնջում է։

Читать далее