Սիմոնի թաղումը: Նարինե Աբգարյան

Հանդիպման հղումը:
Այինանց Սիլվիայի ամուսինը մահացավ: Չես ասի, թե նրա մահը մարդկանց համար անակնկալ էր. ախր Սիմոնը ութսունից հաստատ ավելի էր, ավելի ճիշտ՝ իննսունից մի տարի պակաս: Սակայն վշտացան անխտիր բոլորը. Սիլվիայի մարդը ընկերության համար հոգի էր տալիս ու բոլորի սիրելին էր:
Նա թափով ու բուռն կյանքով էր ապրում, ոչ մի բանից զուրկ չէր մնում, ուտում էր՝ ոնց որ վերջին անգամը լիներ, խմում էր՝ ասես վաղվանից «չոր օրենք» էին հաստատելու և խմիչքի համար մահապատժի էին ենթարկելու: Այդ պատճառով Սիմոնը նախաճաշում էր գինով (որպեսզի առույգ լինի), ճաշում թթի օղիով (կանխելու համար այրոցը), ընթրում էր հոնի օղիով (որպեսզի ամուր քնի):
Թեև Բերդում խստակյաց բարքեր էին տիրում, նա իրեն սիրային մանր – մունր կապերից էլ չէր զրկում: Կին էր սիրում ինքնամոռացության և ուժից ընկնելու աստիճան, հմայվում էր առանց մտածելու, խանդում էր ու աստվածացնում, հարաբերության ավարտին էլ անպայման որևէ ոչ թանկ, բայց գեղեցիկ զարդ նվիրում: «Հարկավոր է այնպես բաժանվել, որպեսզի կնիկը քեզ փողոցում հանդիպելիս չթքի երեսիդ»,- ուսուցանում էր նա ընկերներին: Սրանք կատակի էին տալիս և, ակնարկելով նրա սիրառատությունը, ծաղրանքով ջԱնթլմեն էին անվանում («ջան» բառից):
Ջահել ժամանակ Սիլվիան մարդու գլխին խանդի տեսարաններ էր սարքում, բայց տարիների հետ սովորեց արկածներին մատների արանքով նայել: Բայց մեկ է՝ երբեմն, որպեսզի չափից ավելի չլկտիանա, աղմուկ – աղաղակ էր սարքում՝ ջարդուխուրդ անելով ափսեներն ու գավաթները, որոնցից նախօրոք ընտրում էր վնասվածները, որոնք թափելու ենթակա էին: Սիմոնն անթաքույց հիացմունքով դիտում էր, թե կինն ինչպես է չափչփում տունը՝ հատակին դղրդացնելով ամանեղենը:
– Տե՛ս, է,- հետո մեկնաբանում էր՝ ավլելով բեկորները:
Մինչ նա հավաքում էր, Սիլվիան պատշգամբում ծխում էր՝ մոխիրը թափ տալով մարդու տոնական կոշիկների մեջ:
Մի խոսքով՝ համերաշխ էին ապրում:
Սիմոնը, բացարձակապես առողջ ու առույգ մի ծերունի, մահացավ իր 89 –ամյակի նախօրեին: Կուշտ ընթրելով և անքնության դեմ մի գավաթ հոնի օղի կոնծելով՝ նա իր սովորական ժամին քնեց, բայց առավոտյան չկարողացավ անկողնից վեր կենալ: Կանչված շտապօգնությունը կաթվածային հարված ախտորոշեց, բայց մինչև հիվանդանոց չհասցրեց. Սիմոնը մահացավ, երբ մեքենան, աղեկտուր ազդանշան տալով, բակից դուրս էր սլանում: Նրան ընտանիքին հանձնեցին հաջորդ օրվա առավոտյան, բրդե կոստյում և ձյունաճերմակ վերնաշապիկ հագած, մաքուր ածիլած դեմքով ու իդեալական ուղիղ բախտ բացած սանրվածքով: Ամոթ չէր լինի հանգուցյալին դագաղը դնել և ներկայացնել հանրության ուշադրությանը, եթե չլինեին մուգ կարմիր, կապույտին խփող գունախաղով ականջները, որոնք փչացնում էին նրա ներկայանալի տեսքը: Դիահերձող բժիշկը, կանխելով հարազատների հարցերը, բացատրեց, որ նման բան պատահում է ինսուլտից մահացածներին:
– Բա ի՞նչ անենք,- արցունքն աչքերին հարցրեց Սիլվիան:
– Հուղարկավորեք,- չոր նետեց դիահերձողը, որն ակնհայտորեն ավելորդ զգացմունքայնության ժամանակ չուներ:
Սիլվիան երկար ժամանակ մտածում էր, թե ինչ կարելի է անել, որ հանգուցյալն իր սովորական տեսքն ստանա: Ականջները դեմքի կրեմ քսելու՝ մեծ հարսի առաջարկը զայրույթով մերժեց, թե՝ չեմ թողնի, որ մարդուս մեյմուն դարձնեք: Անխիղճ կոչեց ու տնից դուրս արեց փոքրին, որն առաջարկում էր հանգուցյալի գլուխը գլխաշոր փաթաթել: Չթողեց, որ միջնեկ հարսը նույնիսկ բերանը բաց անի. գիտեր, որ խելոք բան չի ասի: Այդպես էլ ոչ մի բան չմտածելով՝ Սիլվիան, թեթևամտորեն հուսալով, որ հարևանները նրբանկատ կգտնվեն, որոշեց ամեն ինչ թողնել ինչպես կա: Հարսներին վերահանձնարարելով հոգեհացի սեղանի պատրաստությունը, նա մուգ գույնի, ընդգծված համեստ զգեստ հագավ և նստեց դագաղի գլխավերևում՝ մտադրվելով վշտալի լռությամբ անցկացնել երկու օրը:
Հարևանների նրբանկատության հույսը չարդարացավ: Նրանք, տեսնելով հանգուցյալին, մոռանալով ցավակցական բառերը, առաջինը հարցնում էին, թե ինչու են նրա ականջներն այդպես բացահայտ հանդգնորեն կապույտ: Սիլվիան ստիպված էր, խզելով լռությունը, հանգամանորեն պատասխանել նրանց: Տղամարդիկ կասկածանքով ծպացնում էին լեզվով, կանայք իսկույն առաջարկում մի բան մտածել:
– Ախր ի՛նչ կարող ես մտածել,- հոգոց էր քաշում Սիլվիան:
– Գոնե մի բան,- համառում էին կանայք՝ միմյանց ընդհատելով կարկտի պես տեղում անհեթեթ առաջարկներ. ականջներին եզան լեզվի տերևներ փակցնել, յոդի ցանց նկարել, թթխմորով պատել, ցանկալի է՝ սառը, որպեսզի հաստատ կպչի:
Տղամարդիկ ի պատասխան ցուցամատը պտտում էին քունքի մոտ՝ ծաղրանքով հետաքրքրվելով, թե ինչպե՞ս է հնարավոր օգնել մեկին, որին արդեն ոչ մի օգնություն չես հասցնի: Ռուս գրականության ուսուցչուհի Օֆելյա Համբարձումովնայի՝ «Ապուշից» անզգուշորեն բերած օրինակը, թե գեղեցկությունը կփրկի աշխարհը, տղամարդկանց թևում հարուցեց բացահայտ քնծիծաղ և լիովին բանական հավաստում, որ գեղեցկությամբ հանգուցյալին չես կենդանացնի: «Դրա փոխարեն հաճելի կլինի նրան նայելը», – չէր հանձնվում կանանց թևը: Իրադրությունն անշեղորեն լարվում էր՝ հրաժեշտի արարողությունը վերածելով զավեշտի: Միջոցառման սգո տոնայնությունը վերադարձրեց Սիլվիան: Պահարանից հանելով ծանրածանր ապուրամանը, նա լուռումունջ գետնովը տվեց այն: Կանայք, ակնթարթորեն հիշելով, թե ինչ գործով են ժամանել, համերաշխ սուգուշիվան գցեցին, տղամարդիկ բակ դուրս եկան ծխելու: Ինքն իրենից գոհ Սիլվիան դարձյալ նստեց ամուսնու գլխավերևում:
Կամաց – կամաց տեղ հասան Սիմոնի նախկին «յարերը»՝ զուգված – պճնված, ասես շքերթի էին ելել: Առաջինը ներկայացավ հալած յուղի գույնի գործած սվիտերով և թորշոմած վզին արհեստական մարգարիտ գցած Սև Մուշեղանց Սոֆյան: Հետո հայտնվեց Թևոսանց Էլիզը: Էլիզի որդիները վաղուց են Ֆրեզնո տեղափոխվել, դրա համար էլ նա եկավ, իր իսկ ասելով, ամերիկյան հագուկապով՝ զգեստը, կոշիկները, պայուսակը և նույնիսկ փոշոտ վարդի գույնի շրթներկը, և տեղավորվեց այրու աջ կողմը: Սիլվիան քիթը մի կողմ թեքեց և կնճռոտեց դեմքը. Էլիզից անախորժ – քաղցրավուն դուխու հոտ էր փչում: «Վայ թե շատ է փախել»,- մեղավոր փսփսաց նա և հավաստիացրեց, որ հոտը երկար չի մնա, որովհետև մնացած ամեն ինչից զատ դուխին ամերիկյան չէ, ուստի շուտ կցնդի: Հեռավոր Էջմիածնից եկավ Բոչկանց Սուսանը և հասարակությանն իսկույն կատաղեցրեց գրական հայերենով, գոռոզամտորեն պոկոտած հոնքերով, եզրերն ի մի բերած բարակ շրթունքներով: Նրան իսկույն հիշեցրին կաղ, անգրագետ մորն ու շրջմոլիկ հորը: Սուսանը հոնքերը նախկին տեղը վերադարձրեց և, թուլացնելով բերանի հանգույցը, անցավ Բերդի բարբառին, ինչով անմիջապես շահեց ներկաների բարեհաճ համակրանքը: Եկողներից վերջինը Մակարանց Ռուզանն էր, որն աղջկան հաջողությամբ Մոսկվա էր հարս տվել: Չնայած ապրիլյան տաքությանը, Ռուզանը ներկայացել էր սևագորշ աղվեսենու կիսամուշտակով, փիրուզագույն ֆետրե գլխարկով: Մեջքով կանգնելով դեպի պատուհանը (որպեսզի ցերեկվա լույսը չընկնի ավերված դեմքին, բայց միաժամանակ դրականորեն ընդգծի մորթու ճոխությունը)՝ նա բազմանշանակ ու սրտահույզ դադարներով արտասանեց հրաժեշտի մի երկարաշունչ բանաստեղծություն:

Պոեզիան վերջին կաթիլը եղավ: Առանց դեսուդենի մի կողմ տանելով աղվեսի մորթին, Սիլվիան գնաց իր սենյակ, հագավ մանվածքաթելի բլուզկան և շքեղ յուբկան, մազերն ամրացրեց տատի կոկորդիլոսի ոսկրի սանրով, ափսոսանքով հրաժարվեց հանգույցի մեջ հնարժեք փղոսկրե շուղ մտցնելու գայթակղությունից: Դրա փոխարեն դիմափոշի ու շրթներկ քսեց. հո չի՞ նստելու էդ պճնապաճույճ հավերի մեջ՝ անբախտ ցախավելի նման: Նրա վերադառնալու պահին ժողովուրդն զգալի չափով նոսրացել էր: Մնացել էին ամենատոկունները՝ հարազատները, ամուսնու նախկին գործընկերները, «յարերը» (բոլորը) և կիսակույր Կատինկա հարևանուհին, որին կարծես դիտմամբ մոռացության էին մատնել իր երեխաները:
Պառավ Կատինկան էլ հենց առաջարկեց հանգուցյալի ականջներին սագի հալած յուղ քսել: Իբր՝ դրանից վնաս չի լինի, բայց դե օգուտ կարող է լինել: Չէ՞ որ Զաբել անունով հեքիմը սագի յուղով հաջողությամբ բուժում էր ոչ միայն կապտուկն ու վնասվածքը, այլև նույնիսկ կոտրվածքը:
– Հո նրան կապտականջ վիճակում չե՞նք թաղելու, աղջիկս,- սվսվացրեց Կատինկան՝ արցունքը սրբելով գոգնոցի ծայրով:
Սիլվիան այն է՝ ուզում էր առարկել, որ հանգուցյալի համար տարբերություն չկա, թե ինչ գույնի են իր ականջները, սակայն կողային տեսողությամբ բռնելով Բոչկանց Սուսանի ունքերի շարժումը, փոշմանեց՝ չարախնդալու առիթ ինքը նրան չի տա:
– Բերեք սագի յուղը,- կարգադրեց նա:
– Կարևորը վրայից կամֆարայի յուղով թրջոց դնելն է, հեքիմուհին էդպես էր անում,- հրահանգներ էր տեղում Կատինկան՝ հետևելով, որ կամֆարան երկար չպահեն: Այլապես, բացատրեց նա, կարող է ջղակծկում առաջանալ:
– Բայց դե նրան ջղակծկումը չի սպառնում,- առարկեց Սիլվիայի հարսը:
– Դու ի՞նչ գիտես,- վրա տվեց պառավ Կատինկան:- Լեզուդ շաղ տալու փոխարեն ավելի լավ կանեիր սագի յուղը սառեցնեիր, որ սենյակի ջերմաստիճանին հասներ:
– Ինչո՞ւ սենյակի,- հետաքրքրվեց Մակարանց Ռուզանը՝ ամսագրով հով անելով դեմքին. կիսամուշտակով և շլյապայով նա անտանելի շոգում էր, բայց և վերնազգեստն հանելու առաջարկն անընդհատ մերժում:
– Ո՞նց թե ինչու, – ձեռքերն իրար զարկեց պառավ Կատինկան,- որպեսզի հանգուցյալի մաշկը չայրվի:
Ռուզանը շշմած հայացք փոխանակելով Սիլվիայի հարսի հետ, անհոդաբաշխ ձայն արձակեց և լռեց:
Այդ նույն ժամանակ, երբ արթնացավ Կատինկայի զավակների խիղճը և նրանք եկան իրենց մորը տանելու՝ Սիմոնի գլուխը զարդարում էին մեծ, անլար ականջակալները, որոնք կռվով – դավով խլվել էին կրտսեր թոռան ձեռքից: Ականջակալները հուսալիորեն պահում էին կամֆարայի յուղի թրջոցները: Թեև հանգուցյալի արտաքինը միանշանակ չէր ընկալվում, բայց նա լիովին խաղաղ և նույնիսկ երջանիկ տեսք ուներ: Նրա շուրջը նստոտեցին այրին և նախկին յարերը և, կոնծելով տնական գինին, կյանքից էին խոսում: Մակարանց Ռուզանը, ծոծրակի կողմը հրելով շլյապան և բախտակիցներին ի ցույց դնելով գրեթե ճաղատ գլուխը՝ բողոքեց, որ մազերը նոսրացել են: Սոֆյան, հանելով արհեստական մարգարիտն ու հետ քաշելով փակ օձիքը, ցույց տվեց վահանաձև գեղձի վիրահատությունից մնացած տգեղ սպին: Էլիզը դառնացած խոստովանեց, որ որդիներն հազիվ են ծայրը – ծայրին հասցնում, և դա է պատճառը, որ իր ամբողջ հագուստն ու նույնիսկ օծանելիքը գնվել են ոչ թե կարգին խանութից, այլ սեքնդ – հենդից, քաշով: Իսկ Սուսանն էլ ինքնամոռաց բողոքում էր քաղաքաբնակ ամբարտավան սկեսրոջից. «Փնթփնթան պառավը երեսովս է տալիս իմ գյուղական ծագումը, իսկ ինքը ռյուկզակի փոխարեն լուգզագ է ասում»:
-Դու ականջներին սագի յուղ քսիր, գուցե սիրտը փափկի,- ընդհանուր ծիծաղի ներքո խորհուրդ տվեց Սիլվիան:
Պարբերաբար նրանցից մեկը աչք էր ածում ականջակալների տակ և մնացածներին հայտնում, որ սագի յուղը զրո արդյունք է տվել:
-Մի՞թե դու հույս ունեիր, որ արդյունք կտա,- ամեն անգամ հարցնում էր Սոֆյան և, լսելով հակառակ հավաստիացումը, գավաթները նոր գինի էր լցնում:
Ցրվեցին կեսգիշերին մոտ՝ գոհանալով հոգին ջերմացնող շփումից, վերջապես ներելով Սիմոնին, միմյանց և իրենք իրենց:
Գերեզմանոցում նրանցից յուրաքանչյուրը դագաղի մեջ դրեց հիշատակ ստացած իր զարդը: Սիլվիան մատնեմատից հանեց նշանի մատանին և մտցրեց ամուսնու ճկույթը՝ խոստանալով շուտով հետևել նրան:
Հուղարկավորությունը խատուտիկի բմբուլի պես թեթև ու լուսավոր ստացվեց:

Ռուսերենից թարգմանեց Կարլ Յալանուզյանը:

Աղբյուրը՝ Գրանիշ

Share Button

 

Հայը և հայը: Վիլյամ Սարոյան

Միացեք այս հղումով:

Ուշ գիշերով Ռուսաստանի Ռոստով քաղաքում մի գարեջրատան մոտով անցնում էի, երբ սպիտակ վերնազգեստով մի սպասավորի տեսա, որն անպայման հայ էր, և, ուրեմն, մոտեցա, հարցրի.

-Իմա՞լ ես, տնավե՛ր, իմա՞լ ես:

Չգիտեմ` ինչից հասկացա, որ հայ է, բայց հասկացա: Պատճառը միայն թուխ դեմքը չէր, ոչ էլ բարձր ու ծուռ քիթը, ոչ էլ թանձր ու խիտ գանգուրն ու խորադիր աչքերը: Բարձր ու ծուռ քիթ, խորադիր աչք, խիտ գանգուրներ շատերն ունեն, բայց հայ չեն: Մեր ցեղը զարմանալի մի ցեղ է, և ես ճամփա եմ ընկել Հայաստանը գտնելու: Ցավում եմ, ձեզ տխրեցնելու եմ, պարոնա°յք, բայց պիտի ասեմ, որ Հայաստան չկա: Читать далее

Թե ինչպես«անհետացավ» բանաստեղծությունը։ Հովհաննես Գրիգորյան

maxresdefault-1-12Գրական թերթ», 1970, 6 նոյեմբերի

Պատկերացնո՞ւմ եք, թե ինչ կլիներ հայ ժողովրդի մշակույթի վիճակը, եթե մենք մյուս ազգերից փոխ չառնեինք ջութակը: Եվ երբ այժմ ջութակը կատարում է կոմիտասյան «Կռունկը», մենք ասում ենք` չկա ավելի ազգային բան, քան սա: Եվ բոլորովին չենք հիշում, որ ջութակը հայկական, ուրեմն նաև ազգային գործիք չէ:

Ոչ ոք չի կարող պնդել, որ հայերն են գրել առաջին բանաստեղծությունը: Ուրեմն սխալ կլիներ նաև կարծել, որ բանաստեղծություն գրելը ազգային երևույթ է: Վերցրե՞լ ենք ուրիշից. ճիշտ ենք արել: Читать далее

Գրական նամականի։ Երեք սիրային նամակ

Մոնտեսքիոյի նամակը Մարկիզուհի դը Գրավին

250px-Montesquieu_1

Եվ չկա օր, որ ես չմտածեմ այս խորը լռության մասին։ Միայնությունը, որտեղ ես գոյատևում եմ, ինձ վիշտ ու խորը թախծանք է բերում։ Դեռ յոթ կամ ութ ամիս ես ստիպված եմ մնալ այս երկրում պատվի և որոշ ընտանեկան խնդիրներ լուծելու համար․ես քաջ գիտակցում եմ, թե որքան թանկ պետք է վճարեմ այս ժամանակի համար։
Սա իմ վերջին նամակը կլինի, ես քեզ այլևս չեմ անհանգստացնի։ Միայն մի խնդրանք ունեմ․ հավատա՛, որ ես քեզ դեռ սիրում եմ, թերևս սա միակ բաննէ, որ ես տակավին կարող եմ քեզնից ակնկալել։
Այրի՛ր այն բոլոր գրածներս, որ գիտես։ Ես երդվել եմ այլևս երբեք չգրել, քանի որինձ չհաջողվեց պահպանել այն միակ մարդուն այս աշխարհում, որին ես կցանկանայի դուր գալ։
Անվստահություննը, որն ինձ այս պահին համակել է, ամենածանրն է այն բոլոր դժբախտություններից, որոնցից ես վախենում եմ։ Տիկի՛ն, միայն կխնդրեմ սովորեցնել ինձ հասկանալ մի բան, որն ինձ ամբողջ կյանքում կհետաքրքրի։ Ինձ ուղղված Ձեր վերջին նամակն այնքան քնքույշ էր, ես այն հարյուր հազար անգամ վերընթերցեցի․ ես երբեք գլխի չէի ընկնի, որ այն վերջինը կլիներ։ Читать далее

Անցողական և անանցողական բայեր: Ալֆրեդո Պանձինի

Տեոդո´րո Ռավելլի, ո´չ, Ռավե´լլի Տեոդորո, ոտքի´: Ինքս ինձ հարց եմ տալիս, թե ի՞նչ եք ուզում անել դուք կյանքում: Չգիտեք, թե ովքեր էին Ատրիդները*, դուք շփոթում եք ուղղականը հայցականի հետ: Դուք այդպես էլ չհասկացաք, որ անցողական բայն անցնում է, մինչդեռ անանցողականը, հակառակը` չի անցնում: Է՜խ, Ռավելլի: Մյուս առարկաներից նույնքան տգետ եք, որքան իմից: Ֆրանսերենի դասախոսուհին իր մազերը կպռճոկեր (եթե դրանք ունենար), աշխարհագրության դասախոսը` լսելով ձեր անունը, ձեռքերը վեր բարձրացրած դուրս կթռչի, հումորային հերոսի նման: Բայց ինչպե՞ս կարելի է ապրել, ինչպե՞ս կարելի է հասնել ձեր տարիքին, հաղթանդամ, խոշոր, ինչպես կակաչը և ընդունակ չլինել տարբերակելու անցողականն ու անանցողականը: Եվ երբեք ոչինչ չանել: Դե հա՜, ես գիտեմ, դուք, Ռավելլի, երբեք ոչինչ չեք արել, բացի ծույլ-ծույլ պառկելուց, սա է հենց ամենածանր բանը:

Читать далее

Ծառերը։ Հերման Հեսսե

Hermann_Hesse_2

Առցանց քննարկման հղումը։

Ծառերն ինձ համար միշտ եղել են ամենահամառ քարոզիչները։ Ես հարգում եմ նրանց, երբ նրանք ամպերի մեջ և ընտանիքում են ապրում, անտառներում, պուրակներում։ Եվ էլ ավելի հարգում եմ ես նրանց, երբ նրանք առանձին են վեր հառնում։ Նրանք նման են միայնակներին։ Ոչ որպես ճգնավորներ, որոնք ինչ-որ ծանրությունից կոտրվել են, այլ ինչպես մեծ, մեկուսացած մարդիկ, ինչպես Բեթհովենը և Նիցշեն։ Նրանց կատարներին սոսափում է աշխարհը, նրանց արմատները հանգստանում են անվերջության մեջ։ Լինելով մենակ՝ նրանք իրենց չեն կորցնում, այլ  կյանքի ողջ ուժով ձգտում են միայն մի բանի՝ իրագործել սեփական, իրենց մեջ բնակվող օրենքը, իրենցից ինչ-որ բան ներկայացնել։
Читать далее

Սիրային երգ մահվան մասին։ Յասուլ Յունան

hqdefaultԱռցանց քննարկմանը միացի՛ր այս հղումով։ 

Գործող անձինք
Պառավ Ֆարհադ
Փուչիկ վաճառող

Բեմը զբաոսայգի է։ Մի պառավ ծաղկազարդ չադրայով և սպիտակ գլխաշորով, տխուր-տրտում և սպասման մեջ նստել է նստարանին։

ՊԱՌԱՎ- (Բեմով անցնող աներևույթ տղամարդուց հարցնում է)։ Ներեցե՛ք, պարոն, ժամը քանի՞սն է։ (Աներևույթ մարդը կանգնում և պատասխանում է)։
ՊԱՌԱՎ- Ասացիք յո՞թը։ Անչափ շնորհակալ եմ։ Թող Աստված քեզ զարդարի ծերությամբ։ (Անտեսանելի մարդը դուրս է գալիս բեմից)։ Ի՞նչ ասացի՝ զարդարի ծերությա՞մբ։ Ծերանա, որ ի՞նչ լինի։ Մենակությունից կփտի։ Թող Աստված քեզ ջահել տանի, որ պատվով այս աշխարհից հեռանաս։ (Զգում է, որ անտեսանելի մարդը վերադարձել և նայում է իրեն)։
Читать далее

Ընդմիջված չվերթ։ Անդրե Մորուա

citat-andrc3a9-maurois

Քննարկմանը կարող եք միանալ  այս հղումով։

– Ուզում եք լսել կյանքիս ամենաարտառոց պատմությու՞նը, -ասաց նա,- դժվարանում եմ ասել: Կյանքումս նմանատիպ պատմություններ շատ են եղել:

– Շատերը դեռևս չեն ավարտվել:
– Ի՞նչ եք ասում, արդեն ծերանում եմ, իմաստնանում: Այլ կերպ ասած հանգստանալու կարիք ունեմ: Այժմ երջանիկ եմ ինձ զգում, երբ երեկոյան մնում եմ մենակ` վերընթերցելով հին նամակներ կամ ձայնասկավառակներ լսելով:
– Անհնար է, որ Ձեզ այլևս չսիրահետեն: Դուք պահպանել եք երբեմնի նրբագեղությունը, և չեմ կարող ասել, թե ինչպիսի փորձը կամ միգուցե անցած հույզերի տառապանքներն անմեկնելի խորհուրդ են հաղորդում Ձեր դիմագծերին: Պարզապես անդիմադրելի է: Читать далее

Երկնքի դարպասների մոտ։ Խորխե Բուկայ

1200px-Jorge_BucayԵրկնքի դարպասների մոտ մի անգամ հավքվեցին մի քանի հարյուր հոգի, տղամարդ և կին, ովքեր այդ օրն էին մահացել: Սուրբ Պետրոսը, դրախտի դարպասների ապագա պահապանը, կարգավորում էր շարժումը: Читать далее

Լեռ Կամսար։Գրական կյանքը երկրորդ աշխարհամարտից հետո

Լեռ-ԿամսարԽՈՐՀՐԴԱՅԻՆ ՕՐԵՐ

1945թ. (ամիսը չի նշված)
(Սկիզբը չի կարդացվում)
…………………………………………………………………………………………………………………
Մայիս՞՞՞
Երկուշաբթի 27․– Յոթը տարի է աքսորէ վերադարձեր եմ ու դեռ պետությունը չի արտօներ զիս գրելու: «Քիչ մըն ալ պետք է սպասել». կըսէ:
․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․
Ես հույսս <կտրեր> եմ բոլորովին:․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․․
Ճիգ կթափեմ գրող չըլլալ, մեռնել որպէս գրող՝ չեմ կրնար: Ամբողջ 35 տարի գրելուս համար շատ դժվար կուգա։
Ես առաջ կկարծէի, թէ գրող ըլլալն է դժվարը, այժմ կտեսնեմ, որ չգրող ըլլալն ավելի ծանր է , քան գրող:
Читать далее