Կարդում ենք Սևակ Չանախչիում՝ Սևակի տան այգում

Տեսանյութը՝ Մարիետ Սիմոնյանի

Реклама

Վ.Սարոյանի «Գնացքները» մեզ հասցրին Հացավան

 

Դպրոցը փոքր էր, միհարկանի: Կանաչազուրկ տարածության մեջ կծկված գորշ շինություն էր՝ ձուլված խանձված խոտին: Սովորողների թիվը 37 է, ուսուցիչներինը`13: Տնօրինուհին`Սուսան Սահակյանը, առույգ, կենսախինդ, շեն բառուբանով կին էր, ում հանգամանքները 1992թ-ին մայրաքաղաքից Հացավան էին բերել: Եկել էր որպես տնօրեն, բնավորվել որպես բնակիչ: Եկել էր ու մնացել: Եվ հիմա արդեն մեծացած աղջիկը մեղադրում էր մորը. արդար չի համարում, որ մայրն իր երիտասարդությունը քաղաքի աղմուկում է անցկացրել, իրեն բերել այդ աշխարհից քշված, մեռելային լռության մեջ թաղված գյուղը: Բերել է, որ ինքն էս անկյունում ի՞նչ անի: Տիկին Սուսանի զրույցի թեման դպրոցն էր`իր հոգսերով, գյուղը, որ ջրի խնդիր ունի, դրա համար էլ կանաչ չունի, դեղին-խանձագույն է: Հետո այլ աղբյուրներից իմացա, որ Իշխան Զաքարյանն է հեքիաթի վիշապի նման նստել ջրի ակին, գյուղի հասանելիք ջրով ողողում է իր հեկտարները, գյուղին թողնելով դատարկ խողովակները`լցված բերվելիք ջրի դատարկ, օր օրի մեռնող հույսով: Читать далее