Ընդմիջված չվերթ։ Անդրե Մորուա։ Վերլուծություններ

14079492_1767106040242121_2693828226448965203_nՔննարկման տեսանյութը

Արմինե Աբրահամյան

Մտորումներ ընթերցումից հետո

Մենք բոլորս այնքա՜ն տարբեր ենք: Տարբեր ենք՝ անկախ սեռից ու տարիքից: Բայց բոլորս նման ենք իրար, շա՜տ նման: Մեր հայացքները, թեկուզ տարբեր, միշտ ուղղված են դեպի անհասնելին, դեպի կատարյալը, «դեպ անհայտը սուրբ»… Որքա՜ն բարձր են մեր ձգտումերը, որքա՜ն կատարյալ են մեր երազանքները և որքա՜ն աղճատված ու անկատար է մեր կյանքը…

Պատրանքնե՞րն են իշխում մեզ, երազնե՞րն են առաջնորդում… Ինչո՞ւ, ինչպե՞ս դրանք իրականություն չեն դառնում: Ի՞նչն է մեզ խանգարում, որ արարենք մեր երազանքը, կյանքի կոչենք այն ու վայելենք: Գուցե իրապես սիրելու կարողությո՞ւնը… Չէ՞ որ բոլորս էլ մեծ ու անանց սիրո մասին ենք երազում… սիրելո՞ւ, թե՞ սիրված լինելու մասին… մտածելու բան է: Читать далее

Սյուզի Սարգսյանի ֆեյսբուքյան էջից

28618869_2284229365137190_3143212496503165783_oԱնկեղծանում եմ, նեղացրել էր ինձ թագավարակը, ես համաձայն չէի իր մեղքով առաջացած դրության հետ։ Իմ պարագայում, հեռու իմ տնից, իմ սիրելի Երևանից, Հայաստանից (տարբեր ուժեղագույն իմ սերերը, դրա համար չեմ գրում իրենցից ուղղակի մեկը), իմ ընկերներից, իմ շատ սիրելի աշխատանքից։ Այնքան նեղացած էի, որ անգամ, իմ շատ սիրելի գրական ակումբի նյութերը չէի կարդում, որոնք երբե՛ք չէր եղել, որ չկարդայի, բաց էի թողել, սիրտ չունեի կարդալու, բայց բոլորը չկարդացվածները իմ անձնական պահոցում խնամքով պահել էի՝ անպայման կարդալու պայմանով, որովհետև գիտեմ, որ ամեն մեկը մի գանձարան է բացելու իմ առջև ու չկարդացած, բաց թողնված նյութ չի եղել, այս 3 տարվա գրական ակումբի պատմության մեջ։ Եվ ահա, երեկ այդ օրն էր, կարդացի Լ. Լ. ի Աղե Արձանը, կարդում ու կարդում էի, անկուշտի պես, ամեն նախադասությունը ծամելով ու մարսելով, երկա՜ր, այնպիսի աննկարագրելի հանգստություն եկավ, խաղաղվեցի, երջանկացա, սիրեցի, լցվեցի, հարստացա, ներեցի թագավարակին։ Գնահատեցի, ահա ամենամեծ ու լուրջ ձեռքբերումս, չէ, չէի գնահատել մինչև այս պահը այսպես ուժեղ, դե, ո՞վ չգիտի, որ կարդալը լավ բան է, զուտ այդքանը, որ կարդալը այսքան մեծ, լայն հոգևոր թևեր է տալիս՝ խորությամբ հասկացա, դե գրական ակումբի նյութերը ջրի պես ինքնահոս եկել էին, հեշտ տրվել էին, ես էլ պարտաճանաչ լինելով, կարդացել էի մեկով շատ սավառնել, մեկով ոչ։ Բոլոր բաց թողնվածները մի շնչով կարդացի, շարունակեցի ապրել սիրով և հավատքով։ Շնորհակալ եմ, շշմելու սիրուն, տարբեր շերտերով մտածելու պատմություն։
Սիրով կիսվում եմ, կարդալ սիրող ընկերներիս հետ։

Գրողի խոստովանություն։ Վիլյամ Սարոյան։ Վերլուծություններ

l-ZnYHXVuqZLԱնի Արղության, 9—դ դասարան

Հաճախ մենք մտածում ենք, որ գումարը, իշխանությունը, փողը, այդ ամենը մեր կյանքի իմաստն են, որ յուրաքանչյուր մարդ ձգտում է այդ ամենն ունենալ, սակայն ոչ բոլորն են այդ ամենին ձգտում… Վիլյամ Սարոյանն ապացուցում էր ամեն անգամ, որ նա գումարին չի ձգտում, որ ամեն բանի մեջ գումար չի փնտրում, որ ինչ-որ բան սկսելուց առաջ, ինքնազարգանալուց և նոր բան նախաձեռնելուց առաջ մի փորձեք այդ ամենի մեջ գումար հայթայթել, սակայն Վիլյամ Սարոյանը նաև նշում է, որ այդպիսի մարդկանցով հիանում է, մարդկանցով, ովքեր կարողանում են ամեն բանից փող հայթայթել, սակայն ինքը շատ իրավիճակներում ապացուցում էր, որ չնայած նրան, որ գրելուց բացի նա ուրիշ ոչ մի գործից գումար չի ստացել, և գրելը նրա գումար վաստակելու միջոցն է եղել, սակայն ի վերջո նա երբեք չի փորձել գրելով գումար աշխատել, երբեք պայմանագրեր չի ստորագրել, երբեք մարդկանց ցանկությամբ իր գրքերը չի գրել, չի փոփոխել ոչինչ գումարի դիմաց… Читать далее

Վանոն՝ որպես գրող, շշմելու է…

36274693_1053825664791767_1560363010206203904_n

Վանո Սիրադեղյանին ճանաչում էի որպես քաղաքական գործիչ, այն էլ՝ բացասական կերպարով, ու, չգիտեմ ինչու, ընկալում էի նաև որպես խրոխտ, հզոր և իսկական տղամարդու բոլոր չափանիշները գերազանց կրող մարդ։ Միևնույն ժամանակ մտածում եմ՝ այդ հզոր մարդուն ի՞նչը ստիպեց, որ անցնի ընդհատակ։ Ընդհատակում լինել և տեսնել երկրի վիճակը ու չկարողանալ ինչ-որ բան փոխել… Չեմ ուզում մտածել, որ անտարբեր է դարձել իր երկրի, ազգի, պետության հոգսերի, խնդիրների հանդեպ, քանզի անտարբերությունը … Ի՞նչ է անտարբերությունը, եթե ոչ հոգու ծանր հիվանդություն, հոգու կաթված, անժամանակ մահ: Читать далее

Ո՜վ Հիսուս, որտե՞ղ ես։ Զոհրե Շա’աբանի։ Վերլուծություն

93Վերլուծությունը՝ Քրիստինե Հովսեփյանի

Զոհրե Շա աբանին իր «Ո՛վ Հիսուս, որտե՞ղ ես» ստեղծագործության մեջ արծարծում է մի հարց, որը մշտապես արդիական է: Խոսքը  Ավետարանական մի դրվագի մասին է, որտեղ քաղաքի բնակիչները հրապարակ քարշ տալով մի կնոջ, ում մեղադրում էին պոռնկության մեջ, ցանկանում էին քարկոծել նրան, և Քրիստոս ականատես լինելով այդ տեսարանին,  այնտեղ հավաքված ամբոխին մի հարց է ուղղում՝ առանց գլուխը գետնից վեր բարձրացնելու ձեռքի փայտով ինչ որ բան գրելով հողի վրա. «Ձեզնից ո՞վ է անմեղ, թող նա առաջինը  քարը նետի»: Читать далее

Գրական ակումբի մասին: Նելի Արղության

41525933_2130317096992048_7617372529522376704_nԳրական ակումբ:
Ի՞նչ է սա , որտեղ դասախոսում և միայն իր կարծիքն է հայտնում ակումբի ղեկավա՞րը, և բոլորը միաձայն համամի՞տ են վերջինիս հետ։
Իհարկե, ո՛չ:

Գրական ակումբ, որտեղ բոլորը իրավունք ունեն արտահայտվելու, բացահայտելու, հիշողությունների գիրկն ընկնելու, համեմատելու. այլընտրանքը միշտ առաջնային է կրթահամալիրում։ Читать далее