Աղասի Այվազյան

Օրհաս

Հայր մեր որ յերկինս ես…

Հեռապատկերը չէր երևում… Հինգ շարք տարիներ էին… Սկսեցիր քայլել… Շարքերը դարձան տասը… Վազեցիր… Ավելի արագ… Էլ ավելի թեթևակի… Ոտքերիդ տակ հողը և՜ պինդ էր, և՜ հող չկար… Հեռապատկերը այդպես էլ չէր երևում… Եվ տեսնելու, նկատելու միտում էլ չունեիր, պարզապես չէիր մտածում դրա մասին, այսինքն՝ ընդհանրապես միտք գոյություն չուներ… Ընթացքդ դարձավ արագապտույտ… Հայտնվեց երկու տարիների համակցությունը՝ ձեռք-ձեռքի բռնած, չգիտես ինչու մեղավոր ու շփոթված: Ինչո՞ւ, ինչո՞ւ… Ինչի՞ց եք շփոթվել… Անձրևի՞ց… Ցրտի՞ց… Անձրևաջրի կաթիլների հավերժության մելամաղձը երգող կաթկթոցի՞ց… Ասֆալտի վրայի նրա թողած հպանցիկ որմնանկարի՞ց… Օրվա երկարությունի՞ց, նրա մգլոտ միապաղաղ սահմանափակությունի՞ց… Չգիտե՜ս: Իհարկե՝ չգիտես:

Читать далее

Ցայգածաղիկ։ Վիգեն Խեչումյան

Մեռնում էր աշնան արեգակը, լույսը գունատ էր, ջերմությունից զուրկ թեք ճառագայթները լիզում էին տների հողե պատերը, ցցված երդիկների ստվերները երկար պառկեցնում կտուրներին։
Տարեց մի տղամարդ նստած էր դռան սեմին, նայում էր շուրջն ու միտք էր անում։
Դեղնել էր անտառը, նոսրացել, պարզ երևում էին զառիթափերը, ձորակները, սարալանջերի բացուտները։ Գյուղի տակ, ձորում, խշշոցով գլորվում էր գետը, զարնվում ժայռոտ ափերին, պոկում նրա ճեղքերում մնացած վերջին ծաղիկների չորացած ցողունները և կորչում կամուրջի տակ։

Читать далее

Վահան Տերյան

Մեր պարտքը (հոդված)

Դժվարին ու արկածալի այս օրերում պայծառ պահենք մեր միտքը, մեր հոգին թող
չմթագնեն առօրեական չնչին ու փոքրիկ զգացումները:
Բարձրանանք սրտով, լայնասիրտ լինենք այս դաժան պահին։
Ըմբռնենք, զգանք այսօրվա ահավոր ու արյունոտ անցքերի ճակատագրական
նշանակությունր:
Ահա մեր աչքի առջև հսկա ժողովուրդները ֆիզիկական և բարոյական գերագույն
լարումով, բարձր ոգևորությամբ միացնում են իրենց տարբեր խավերը, տարբեր
հատվածներր, որպեսզի փրկեն իրենց ապագան:

Читать далее

Երեք օրվա քամին։Էռնեստ Հեմինգուեյ

Երբ Նիքը թեքվեց այգու միջով բարձրացող ճանապարհի կողմը, անձրևը դադարեց։ Միրգն արդեն հավաքել էին, և աշնան քամին փչում էր լերկ ծառերի միջով։ Նիքը կանգնեց և վերցրեց ճանապարհի կողքն ընկած, շագանակագույն խոտի վրա անձրևից փայլող Վագների խնձորը։ Նա խնձորը դրեց իր Մեքինո վերարկուի գրպանը։
Ճանապարհը այգուց տանում էր բլրի գագաթ։ Այնտեղ էին խրճիթը, բաց պատշգամբը, ծխնելույզից էլ ծուխ էր դուրս գալիս։ Հետնամասում գարաժն էր, հավաբունը, ջահել ծառերից կտրած գերանների կույտը, որ ծառայում էր որպես հետին անտառից բաժանող ցանկապատ։ Նա տեսավ, թե ինչպես են հեռվում քամուց ծածանվում հսկա ծառերը։ Աշնան առաջին փոթորիկն էր։

Читать далее

Լռություն։ Հարուկի Մուրակամի

-Պարոն Օձավա, երբևէ կռվելիս ինչ-որ մեկի խփե՞լ եք:

Նա աչքերը կկոցելով ինձ նայեց՝ կարծես կուրացնող բան էր տեսել:
_ Ինչու՞ եք հարցնում:
Մի պահ աչքերում կայծեր ցոլացին, բայց միայն մի պահ, հետո դեմքը նույն անվրդով արտահայտությունն ստացավ:
_ Հենց էնպես, _ պատասխանեցի: Հարցս իսկապես հենց էնպես տվեցի և հավանաբար՝ իզուր, պարապ հետաքրքրասիրությունից: Իսկույն թեման փոխեցի, բայց Օձավան դեռ հարցիս ազդեցության տակ էր: Երևում էր, որ մտքերի մեջ է ընկել: Շփոթված էր թվում, կամ ներսում կռիվ էր տալիս: Ես ստիպված սկսեցի լուսամուտից երևացող արծաթե ինքնաթիռների շարքին նայել:

Читать далее

Անձրևից ապաստան։ Հարուկի Մուրակամի

Վերջերս մի վեպ եմ կարդացել, որտեղ գրված էր, թե իբր կարգին տղամարդ լինելու պայմաններից մեկը սեքսի համար փող չվճարելն է: Այսպիսի բաներ կարդալիս միշտ մտածում եմ, – «Եղավ, եղավ»:
«Եղավ, եղավ»,- ասելը դեռ չի նշանակում, որ ես այդ տեսությունը ճիշտ եմ համարում: Ընդամենը ընդունում եմ, որ, հա, այսպես էլ կարելի է մտածել: Համենայն դեպս քիչ թե շատ պատկերացնում եմ, որ կան տղամարդիկ, որոնք այդ համոզմունքով են ապրում:
Եթե անձամբ իմ մասին ասեմ, ես կնոջ հետ փողով չեմ քնում։ Մինչև այժմ չեմ արել և հետագայում էլ դժվար թե անեմ: Բայց դա ոչ թե համոզմունքների խնդիր է, այլ նախասիրությունների: Այդ պատճառով չեմ կարող վստահ ասել, թե կանանց հետ փողով քնող մարդիկ կարգին տղամարդ չեն: Հանգամանքների բերումով այդպես էլ է պատահում:
Հետո այսպիսի բան էլ կարելի է ասել: Մենք բոլորս քիչ թե շատ փողով կին ենք գնում:

Читать далее

Փողոցը։ Ռոբերտ Մուզիլ

Առցանց քննարկամն հղումը։

Ոճավորումների դարը շարքից

Դուք գիտե՞ք, թե ինչպիսի տեսք ունի փողոցը: Այո՞: Բայց ո՞վ ասաց, թե փողոցն հենց այն է, ինչը դուք որպես այդպիսին եք ընկալում: Դուք չեք կարող նույնիսկ երևակայել, որ այն մեկ այլ բան կարող է լինել: Դա գալիս է «երկու անգամ երկուսը հավասար է չորսի» տրամաբանությունից: Այդպես է, սակայն 2×2-ը իսկապես էլ 4 է անում: Դե իհարկե, ասում ենք մենք, և մնացածն այլևս կարևոր չէ:

Читать далее

Պատերազմն ավարտվել էր․․․

Լևոն Ներսիսյան

Առցանց քննարկման հղումը տես այստեղ։

«Իլիականում» կա մի կերպար՝ Հերսիտես անունով: Սա մի զինվոր է Ագամեմնոնի զորքից, որում խռովություն է սկսում: Նա դիմում է զինվորներին. «Սիրելի զինակիցներ, ինչի՞ համար եք կռվում, սա մեր թագավորների կռիվն է… մեր ի՞նչ գործ: Չենք կռվի»: Այսինքն, ինչպես տեսնում եք, այստեղ կա վերաբերմունք, ուղղակի… բայց վերաբերմունքն էլ` տարբեր վերաբերմունքներ են, օրինակ, ինչպես ես պատմեցի, կորչի պատերազմը, ով որ սկսել է, թող իրենք կռվեն, կորչի պատերազմը։
Կանցնեն դարեր, եւ Հռոմում մի բանաստեղծ` ամենամեծերից, որոնց դուք կարդալու եք, իր բանաստեղծություններից մեկում, չգիտեմ ինչ բան նկարագրելիս, մի սեղան է նկարագրում` սեղան, որի ոտքերից մեկը մյուս երեքից կարճ է եղել: Եղբայր, ինձ պե՞տք է, էպո՞ս է գրածդ, ի՞նչ ես ուզում ինձանից, ի՞նչ գործ ունեմ ես, որ չորս ոտքերից մեկը կարճ է:
Իսկ ժամանակի քննադատներն ու ընկերներն ասում էին` չե՞ս ամաչում, չե՞ս ամաչում` դա գրելու բա՞ն է: Գրիր մեծ բաների, ես ինչ գիտեմ` պատերազմների մասին, կռիվների մասին, կրքերի մասին, ի՞նչ ես ընկել…

Читать далее