Մարիամ և Մարթա: Կարել Չապեկ

Aleqsander-makedonaci

Եվ մինչ նրանք գնում էին, ինքը մտավ մի մի գյուղ, և Մարթա անունով մի կին նրան ընդունեց իր տան մեջ։

Եվ սա մի քույր ուներ, որի անունը Մարիամ էր, որ եկավ նստեց տիրոջ ոտքերի առաջ և  լսում էր նրա խոսքերը։

Իսկ Մարթան, որ զբաղված էր տան գործերով, եկավ կանգնեց նրա մոտ և ասաց. «Տեր,քեզ փույթ չէ՞, որ  քույրս ինձ մենակ է թողել տան գործերի մեջ. այժմ ասա դրան, որ օգնի ինձ։»

Հիսուսը պատասխանեց և ասաց. «Մա՛րթա, Մա՛րթա, դու հոգս ես անում, և շատ բաներով ես զբաղված, բայց այստեղ քիչ բան է պետք. Մարիամը ընտրել է բարի մասը, որ նրանից չպիտի վերցվի»։

(«Ավետարան ըստ Ղուկասի, Ժ, 38-42)

Читать далее

Реклама

Ծերունին և ծովը: Էռնեստ Հեմինգուեյ

hemingway-beard

Ռուս անիմատոր Ալեքսանդր Պետրովի Մոնրեալում աշխատելու արդյունքը դարձավ «Ծերունին ու ծովը» կարճամետրաժ մուլտֆիլմը, որն արժանացել է տասից ավելի տարբեր մրցանակների, այդ թվում նաև «Օսկարի»՝ որպես լավագույն կարճամետրաժ անիմացված ֆիլմ

Ծերունին իր նավակով, բոլորովին մենակ, ձուկ էր որսում Գոլֆսթրիմում։ Ութսունչորս օր էր, ինչ նա ծով էր դուրս գալիս ու ո՛չ մի ձուկ չէր բռնում։ Սկզբում՝ քառասուն օր, նրա հետ էր լինում մի տղա։ Բայց որովհետև ամեն օր վերադառնում էր առանց որսի, տղայի ծնողներն էլ ասացին նրան, որ ծերուկը հիմա արդեն անկասկած salao է, այսինքն՝ «ամենաձախորդ մարդը», և հրամայեցին ծով դուրս գալ մի ուրիշ նավակով, որը իսկապես երեք լավ ձուկ բերեց հենց առաջին շաբաթը։ Սրտի ցավով էր տղան տեսնում, թե ինչպես ծերունին ամեն օր ձեռնունայն է վերադառնում, և ափ էր գնում, որպեսզի օգնի նրան տուն տանելու պարանները կամ կեռաձողը, հարպունն ու կայմի շուրջը փաթաթված առագաստը։ Առագաստը ամբողջովին կարկատված էր պարկերի կտորտանքով և փաթաթված վիճակում թվում էր ջախջախված գնդի դրոշ։ Читать далее

Արարիչը: Խորխե Լուիս Բորխես

Երբեք ուշադրություն չէր դարձրել հիշողության հաճույքներին: Վառ և ժամանակավոր տպավորությունները հորդում էին առանց հետք թողնելու: Բրուտի կարմիրը, աստղերով լի երկնակամարը, աստղերը, որ նաև աստվածներ էին, լուսինը, որտեղից մի առյուծ էր ընկել, զգայուն մատների տակ մարմարի ողորկությունը, վայրի խոզի մսի համը, որ սիրում է ճերմակ ու կոպիտ կծոցներով վայելել, փյունիկերեն մի բառ, դեղին ավազի վրա նիզակի արտացոլած սև ստվերը, ծովի կամ կանանց մոտիկությունը, մեղրը մեղմացնող ծանր գինին կարող էին գրավել նրա հոգու ամբողջ ոլորտը: Ճանաչում էր սարսափը, բայց նաև զայրույթն ու քաջությունը, իսկ մի անգամ ինքն էր առաջինը բարձրացել թշնամու պարսպին: Անհագ հետաքրքրասեր և արկածախնդիր, բերկրանքից և անմիջական անտարբերությունից բացի այլ օրենք չէր ճանաչում: Շրջեց բազմասեռ երկիրն ու եղավ ծովի այս և այն եզրում, դիտեց մարդկանց կառուցած քաղաքներն ու պալատները: Բազմամարդ շուկաներում կամ մի սարի լանջին, որի անորոշ գագաթին կարող էին չարքեր բնակվել, բարդ պատմություններ էր լսել և դրանք ընդունել էր այնպես, ինչպես իրականությունն էր ընդունում՝ առանց ինքն իրեն դրանց ճշմարտության կամ կեղծ լինելու մասին հարցնելու: Читать далее

Բլուրներն ասես սպիտակ փղեր: Էռնեստ Հեմինգուեյ

hemingway-1957Էոոբրոյի[1] հովիտը եզերող բլուրները երկար էին ու ճերմակ։ Այս կողմում ոչ ծառ կար, ոչ ստվեր, իսկ կայարանը՝ արեւով ողողված, ընկած էր երկու երկաթուղագծերի միջեւ։ Շենքի մոտ դրա տաք ստվերն էր միայն տարածված, իսկ բարի բաց դռնից ճանճերից պաշտպանող բամբուկե վարագույր էր կախված։ Ամերիկացին ու աղջիկը նստեցին դրսի ստվերում՝ սեղանի մոտ։ Անտանելի շոգ էր, իսկ ճեպընթացը Բարսելոնից ժամանելու էր քառասուն րոպեից։ Այստեղ այն կանգ էր առնում երկու րոպե ու հետո ուղղություն վերցնում դեպի Մադրիդ։ Читать далее

Նանկինյան Քրիստոսը: Ակուտագավա Րյունոսկե

tumblr_m1l2szEEnP1qaeswho1_500Աշնանային միջօրե էր: Նանկինում, Ցիվանցեզե փողոցի տներից մեկում, արմունկները  սեղանին հենած` չինացի գունատ աղջիկը նստած ձմերուկի կորիզ էր չրթում, որ վերցնում էր լաքապատ սկուտեղից:

Սեղանի վրա դրված լամպը տամուկ լույս էր արձակում, որը ոչ այնքան խավարն էր ցրում, որքան ընդգծում էր սենյակի խղճուկ տեսքը: Անկյունում, պատռված պաստառներով պատված պատի մոտ, վրան անփութորեն բրդե ծածկոց նետված շաքարեղեգե մահճակալի վերևում, փոշոտ առագաստ էր կախված: Սեղանի մյուս կողմում կարծես մոռացված, հին աթոռ էր: Ամենաուշադիր աչքն անգամ այդ իրերից բացի չէր կարող գտնել որևէ այլ բան, որ կարող էր ծառայել իբրև սենյակի զարդարանք: Читать далее

Ալբեր Քամյու: Նոբելյան բանախոսություն

f545c989675f4d_545c989676696.jpgԱլբեր Քամյուի նոբելյան ելույթը Ստոկհոլմի “City Hall”-ում, պաշտոնական ճաշկերույթի ժամանակ, 10 դեկտեմբերի, 1957թ.

 

Պարո՛ն, տիկի՛ն` Ձե՛րդ թագավորական գերազանցություն, տիկնա՛յք, պարոնա՛յք,

Ստանալով ձեր` Անկախ Ակադեմիայի պարգևը, որին ես պատիվ ունեցա արժանանալու, երախտիքս այնքան խորն է, որ քննում էի, թե որ պահից այդ պարգևատրումը կգերազանցեր իմ անձնային արժանիքները: Թե՛ մարդիկ, և թե՛ բոլոր արվեստագետները. ավելի հիմնավոր պատճառներով ցանկանում են լինել ճանաչված: Ես` նույնպես: Սակայն ի վիճակի չէի լինի հասկանալու ձեր որոշումը` առանց համեմատելու վերջինիս արձագանքն այն բանի հետ, թե ով եմ ես իրականում. գրեթե երիտասարդ մի մարդ` հարուստ լոկ իր տարակուսանքներով և դեռևս անավարտ գործով, սովոր ապրելու աշխատանքի միայնության մեջ կամ էլ ընկերական միջավայրից մեկուսացած. ինչպե՞ս դատավճիռը լսելիս նա չէր զգա խուճապի պես մի բան, որը նրան` միայնակ և սահմանափակ մեկին, պայծառ լույսի կենտրոնում հանկարծակիի բերեց: Եվ էլ ինչպիսի՞ զգացողությամբ կարող է ստանալ այդ պարգևն այն պահին, երբ Եվրոպայում գրողները, այդ թվում և նշանավորները, լռության մատնվեցին անգամ այն ժամանակ, երբ իրենց հայրենի հողը ճանաչեց մշտական դժբախտությունը: Читать далее