Տասը հնդկացիներ։ Էռնեստ Հեմինգուեյ

hemingway-beardՀուլիսի չորսի[1] ուշ երեկոյան, երբ Նիքը եւ Գարներների ընտանիքը քաղաքից տուն էին վերադառնում մեծ ֆուրգոնով, ճանապարհի վերցրին ինը հարբած հնդկացիների։ Նա հիշում էր՝ նրանք ինն էին, որովհետեւ մթնշաղին Ջո Գարները կանգնեցրեց ձիերին, ցատկեց ներքեւ ու մի հնդկացու բարձրացրեց անիվների առջեւից։ Նա քնած էր դեմքն ավազի մեջ թաղած։ Ջոն նրան քարշ տվեց դեպի ճանապարհամերձ թփուտները եւ կրկին վերադարձավ ֆուրգոն։

— Դա իններորդն էր,— ասաց Ջոն,— ինչ դուրս ենք եկել քաղաքից։

— Ա՜խ այդ հնդկացիները,— ասաց միսիս Գարները։

Նիքը ետեւի նստարանին էր՝ Գարների երկու տղաների հետ։ Ֆուրգոնի վերջից նա նայում էր այն հնդկացուն, որին Ջոն քարշ էր տվել ճանապարհից։ Читать далее

Реклама

Ճանճը։ Քեթրին Մենսֆիլդ

katherinemansfield

«Լավ տեղավորվել եք այստեղ»,- հևոցով ասաց պարոն Վուդիֆիլդը և կանաչ կաշվե բազկաթոռից այնպես նայեց, կարծես օրորոցից դուրս նայող երեխա լիներ: Վերջացրել էր խոսքը, արդեն գնալու ժամանակն էր, բայց չէր ուզում գնալ: Թոշակի անցնելուց… կաթվածից հետո կինն ու աղջիկները ամեն օր, բացի երեքշաբթի օրերից, տանը փակված էին պահում: Երեքշաբթի օրերին նրան հագցնում էին, սափրում և ուղարկում Սիթի, թեև ո՛չ կինը, ո՛չ աղջիկները պատկերացում չունեին, թե ինչ է անում ողջ օրը: Դե երևի ընկերներին է զզվեցնում: Մարդիկ վերջին հաճույքներից այնպես են կառչում, ինչպես ծառը՝ թափվող վերջին տերևներից: Ահա թե ինչու ծեր Վուդիֆիլդը նստած սիգար էր ծխում ու մի փոքր նախանձով նայում իր տնօրենին, ով ճոճվում էր աթոռին թիկնած, ու չնայած տարիքային հինգ տարվա տարբերությանը՝ թմբլիկ, կարմրաթուշ և դեռ կյանքով լի էր, ու դեռ շարունակում էր ղեկավարել գրասենյակը: Միայն նրան նայելը հաճելի էր:
” Անկեղծ ասած՝ հարմար տեղավորվել եք այստեղ,- թախծոտ ու միաժամանակ ուրախ ձայնով ասաց ծերուկը: Читать далее

Չեմպիոնը։ Էռնեստ Հեմինգուեյ

Hemingway-1957

Նիքը ոտքի ելավ։ Լավ է, անվնաս էր մնացել։ Նա հայացք ձգեց ռելսերին, ոլորանին չքացող վերջին վագոնի վառ լույսերին։ Ռելսերի երկու կողմերում էլ ջուր էր ու թաց, ավելի հեռվում ճահիճ կար։

Նա շոշափեց ծունկը։ Տաբատը պատռված էր, մաշկը՝ պլոկված։ Ձեռքերին քերծվածքներ կային, եղունգների տակ՝ ավազ ու մոխիր։ Նա մոտեցավ ամբարի ծայրին, թեքավուն լանջով իջավ ջրի մոտ ու սկսեց լվանալ ձեռքերը։ Սառը ջրով խնամքով լվաց՝ եղունգների տակից հանելով կեղտը։ Այնուհետև պպզեց ու լվաց ծունկը։

Ա՜յ քեզ արգելակիչ սրիկա՛յ։ Կգայ մի օր, որ ինքը հախիցդ կգա՛։ Մտքիցը քեզ չի հանի։ Համա՜ թե ընկերացար, բա՛ն չունի ասելու։ Читать далее

Արտագնա քննարկում Ոսկեհատում

05Նպատակը՝

«Բլեյան ցանցի» շրջանակում Գրական ակումբի արտագնա քննարկում Ոսկեհատի «Խրիմյան Հայրիկի» դպրոցի մանկավարժական հավաքանու հետ

Ընթացքը՝

9։00- Ժամերգություն Սուրբ Երրորդություն եկեղեցում

9.30. Մեկնում Սբ․ Երրորդություն եկեղեցու բակից

10։00 — Հանդիպում Ոսկեհատի Խրիմյան Հայրիկի անվան դպրոցի մանկավարժական հավաքանու հետ,

11։30 —  Քայլք դեպի Սբ․ Սարգիս եկեղեցի

12։00- Քայլք դեպի Ճգնավորի այր քարայր

12,30 — ընթերցումներ քարափին

13,15 — Ընդմիջում քարափին

13։30- Վերադարձ

Մասնակիցների ցուցակ

1.       Մարիետ Սիմոնյան

2.      Կարինե Մամիկոնյան

3.      Հռիփսիմե Առաքելյան

4.      Սիդոնյա Վիրաբյան

5.      Մարինե Մխիթարյան

6.      Սյուզան Սարգսյան

7.      Մերի Գրիգորյան

8.      Տաթև Աբրահամյան

9.      Մարինե Ամիրջանյան

10.  Դիանա Գևորգյան

11.  Կարինե Պետրոսյան

12.  Կարինե Բաբուջյան

13.  Հռիփսիմե Գալստյան

14.  Ելենա Սարգսյան

15.  Ստելա Մնացականյան

16. Նունե Մովսիսյան

17. Հասմիկ Թոփչյան

Բժիշկն ու իր կինը: Էռնեստ Հեմինգուեյ

hemingway-beardԴիք Բուլթընը հնդկացիների ավանից եկավ Նիքի հոր համար գերաններ կտրելու։ Նա իր հետ բերել էր որդուն՝ Էդդիին, նաեւ մեկ այլ հնդկացու՝ Բիլլի Թեյբշո անունով։ Նրանք անտառից ետնամուտքով ներս մտան, Էդդիի ձեռքին՝ երկար լայնակի սղոց։ Սա տղայի ուսին տարուբերվում էր ու քայլելիս զրնգում։ Բիլլի Թեյբշոն երկու խոշոր կեռաձող էր տանում։ Դիքն էլ անութի տակ երեք կացին ուներ պահած։

Նա շրջվեց ու փակեց դարպասը։ Մյուսները գնում էին նրա առջեւից՝ իջնելով լճափ, ուր գերաններն էին՝ թաղված ավազների մեջ։ Читать далее

Մանկության հուշեր։ Ինգեր Էդելֆելդթ

UwOJH7LDA4idkqH_I_bZoLLYWGQԵս չափազանց շատ էի ուզում մի քանի դրամատիկ մանկության հուշ ունենալ: Դրամատիկ մանկություն ունեցած մարդը, առանց որևէ մեկի զարմանքը շարժելու, կարող է խենթ լինել: Դե դա իսկապես այնքան էլ տարօրինակ չէ, որ նա միջակ մեկն է, կասեն մարդիկ, հայրը, հայտնի է, մորֆինիստ էր, մայրն էլ՝ եթովպացի միանձնուհի, ինքն էլ իր առաջին երեք տարին անց է կացրել նավի վրա:
Երբեմն ես մտածում էի, որ անպայման պիտի տեղի ունեցած լիներ ինչ-որ մի բան, որ իր հետքն էր թողել իմ հոգում, չլսված, անհավանական մի բան, այնքան անհավանական, որ ամբողջ աշխարհը միտումնավոր մառախուղով էր պատվել, որ միայն թե ես չհիշեմ այդ անհավանական դեպքը: Կամ ինձ մի բան է պատահել մեկ ուրի՞շ կյանքում: Տեսնես կհիշե՞մ, եթե ինձ հիպնոսացնեն: Արդլյք սպանե՞լ եմ մեկին այն ուրիշ կյանքում կամ ավելի ահասարսուռ մի բան արել: Եվ կամ գուցե ի՞նձ են սպանել: Читать далее